We noemen hem Hans.

Omdat het zo’n algemene naam is, en hij niet herkend wil worden.
Bij zijn eerste vrouw heeft hij drie kinderen, die intussen zelf misschien kinderen op de middelbare school hebben. Mevrouw 1 heeft Hans de deur uit gezet. Zijn kinderen willen niets meer met hem te maken hebben. Ook niet nadat een van Hans’ volgende vrouwen een ontmoeting had gearrangeerd, omdat Hans het altijd had over zijn verdriet dat hij zijn kinderen nooit meer zag.
Bij zijn tweede vrouw heeft hij geen kinderen. Op een gegeven moment heeft ze hem met een mes in de hand de deur uit gejaagd. Ze trapte niet meer in de zielige verhalen hoe zijn ouders hem nooit bezocht hadden toen hij na een ongeluk met een brommer voor dood in het ziekenhuis lag, als excuus voor zijn gedrag tegenover haar.
Bij zijn derde vrouw heeft hij twee kinderen. Deze vrouw is, na een maandenlange geheime voorbereiding, met behulp van een aantal trouwe vrienden, met haar kinderen verhuisd op een dag dat Hans eindelijk eens verplichtingen elders had (hij was, na een aantal veelbelovende cariërestarts – waarschijnlijk gekruiwagend door de imposante positie van zijn vader – en voortijdige beëindigingen daarvan, in de WAO geraakt omstreeks zijn veertigste, en kon dus al zijn tijd en aandacht aan zijn gezin wijden).
Hans zocht her en der contact, en vond mevrouw 4. Die herstelde na enige tijd het contact tussen hem en zijn kinderen, nadat dat door mevrouw 3 via de rechter was verbroken. Mevrouw 4 hield het nog het langst met Hans vol. De kinderen van Hans en mevrouw 3 kwamen intussen regelmatig een weekend over.
Uiteindelijk kon mevrouw 4 Hans’ gedrag niet langer accepteren, maar kon ook niet van hem loskomen. Ze liet tegenover een vriend de façade stap voor stap zakken, en die vriend bood aan dat ze hem mocht bellen als Hans weer zou overgaan tot gewelddadig gedrag. Dat draaide er op uit dat mevrouw 4 midden in een nacht werd opgehaald door die vriend en 9 maanden lang onderdak bij hem vond, totdat Hans eindelijk op rechterlijk bevel haar huis verlaten had.
De kinderen van Hans en mevrouw 3 waren inmiddels op een leeftijd dat ze zelf konden bepalen dat ze geen omgang met hun vader meer wilden.
Mevrouw 4 prees zich gelukkig dat ze met Hans geen kinderen had.
Vanuit zijn nieuwe flat had Hans weldra contact gelegd met mevrouw 5. Ze woonde in hetzelfde flatgebouw. De vrienden, waar hij de deur plat gelopen had en die hem geholpen hadden te verhuizen na mevrouw 4, zagen hem nog één keer, toen hij zijn nieuwe vriendin voorstelde. Ook andere vrienden zagen hem niet meer.
Mevrouw 5 is nu verhuisd, weg uit dat flatgebouw. Ze wilde “haar eigen huis terug”, “meer afstand”, en dergelijke termen.
De “oude vrienden” krijgen nu ineens weer heel veel bezoek van Hans, en hij doet breedvoerig zijn beklag over de vrouwen die hem bedrogen hebben en zijn kinderen tegen hem opgezet. Dan vertelt hij voor de 384ste keer hetzelfde verhaal met dezelfde snik op hetzelfde punt.
En er mankeert nog steeds niets aan Hans. Althans, volgens hemzelf.

Voor vrouwen die hier iets in herkennen kan het boek: “Als liefde pijn doet, en je weet niet waarom” van Dr. Susan Forward (ISBN 90-215-9699-7) een spiegel der herkenning zijn, waarin ze zien dat ze niet alleen en niet gek zijn, maar wel op het verkeerde spoor zitten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op We noemen hem Hans.

  1. Alternater zegt:

    Vraag ik mij toch alleen af, waarom een dwarsbongel als jij met dit relaas komt. Of je wilt je boek verkopen via je web-log, of je hebt ‘Hans’ voor de zoveelste keer over de vloer gehad en wilde je je eigen frustraties hierover eens luchten…
    8)

  2. Dwarsbongel zegt:

    @Alternater: Ik denk van jongs af wel eens na over de menselijke psyche, relaties en wat dies meer zij. Ik heb ook allerlei situaties gezien, waarvan ik me afvroeg: hoe bestaat het? En waarom sommige mensen er niets van leren.
    Inderdaad, “Hans” is vanwege zijn nieuwe fiasco in onze vriendenkring ter sprake geweest: de kans dat hij nu weer vriend en vijand bij nacht en ontij loopt te stalken is groot.
    Nee, dat boek heb ik niet geschreven of vertaald uitgegeven. Ik heb het horen noemen als een goed boek voor vrouwen die in een dergelijke relatie zitten of gezeten hebben, en ik heb er daarom grote delen uit gelezen.
    Wat ik het vreemdste vond is, dat intelligente, mondige vrouwen soms toch lang in zo’n relatie blijven zitten. Ik begrijp dat nu beter. Zelfs na beëindiging van zulke relaties blijven ze zitten met een schuldgevoel omdat hun relatie niet geslaagd is. Want dat is toch hun schuld? Psychologen noemen dat een misogyne relatie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s