Therapeuteraar

Gisteravond laat bij het zappen toch weer een keer een poosje bij Dr. Phil blijven hangen, die Amerikaanse TV-psycholoog.

In de uitzending had hij een gezin: vader, moeder en een paar kinderen.
Eén zoon, ik neem aan de oudste, was de oorzaak van hun aanwezigheid: hij had kennelijk een jonger zusje en andere kinderen “onzedelijk betast”. Dat geeft natuurlijk geen pas. Hoever en hoevaak hij gegaan was met deze misstappen heb ik niet goed begrepen, de getoonde beelden leken me relatief onschuldig. Ik vind het ook niet zo belangrijk voor wat ik voelde bij dit programma: als het echt heel erg was zat hij ongetwijfeld in de bak in het puriteinse Amerika. Experimenteren is pubers eigen.

Dr. Phil zat als een mitrailleur op deze jongen in te praten. Nu heeft Dr.Phil een krachtige stem, een uitermate dominante persoonlijkheid, het overwicht van een deskundige tegenover een leek, en in dit geval ook nog het overwicht van een volwassene tegenover een puber.
De jongen zat er wat teruggetrokken bij, niet erg toeschietelijk. Niet zo vreemd, als je zag hoe hij gebombardeerd werd met verwijtende teksten.
Die ouders zullen ongetwijfeld ten einde raad geweest zijn, maar ze maakten op mij ook niet de indruk van gedegen opvoeders. Die zaten er bij met gezichten van: “Naar ons luister je nooit, maar nou hoor je het eens van een echte deskundige, want hij is altijd op TV! En nu weet de hele wereld tenminste hoe goed wij ons best gedaan hebben!”
Dr. Phil kreeg de jongen zo ver, dat hij toegaf dat er misschien hier en daar iets verkeerd was in zijn gedrag. Dat lijkt natuurlijk al heel wat, maar vraagt iemand zich af wat er op dat moment werkelijk gebeurt in die jongen, in zijn hersens en in zijn gevoel?

Ik ben redelijk veel in aanraking geweest met psychologen, ik heb gezien dat er met psychotherapie echt iets bereikt kan worden. Maar in wat hier gebeurde herkende ik geen effectieve psychologische benadering.
Als resultaat van de uitzending is het overstag gaan van die jongen misschien indrukwekkend, maar wat blijft er van over als het gezin weer thuis is? Zijn ze dan echt dichter bij elkaar gekomen?
Die ouders zijn door Dr. Phil bevestigd in hun mening dat het een onhandelbare zoon is.
De broertjes en zusjes hebben door een beroemde TV-psycholoog bevestigd gekregen dat hun grote broer slecht is.
Die jongen zal zelf zijn meegegaan omdat hij moest van zijn ouders, of misschien omdat het wel stoer is om op TV te komen. Maar wat heeft het met zijn (puberende) zelfbeeld gedaan dat hij zo op TV als “monster” is neergezet?
Dat hij bakzeil haalde is niet verbazingwekkend: welke puber is in een dergelijke setting bestand tegen zo’n spervuur van verbaal geweld?

Dit voelt voor mij echt als: de psychologie misbruikt als TV-kwakzalverij.
Volgens mij is het specialisme van Dr. Phil: kijkcijferpsychologie.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Therapeuteraar

  1. Erwin Troost zegt:

    Ik heb normaliter al een hekel aan dit soort programma’s, maar nu kon ik het toch niet laten om de gehele show af te zien, letterlijk dan, nog steeds vroeg ik mij af wat er in scene was gezet en wat werkelijk gebeurde en “heeft de jongen het nou gedaan?”
    Ik kreeg mijn vraagtekens al bij het vertonen van een filmpje waarop de jurk van slachtoffer omhoog waait en net daar wordt het stil gezet en de jongen besculdigd van aanraking en obsceniteit. Waar een ander het een spel of dans zou vinden was hij ineens het slachtoffer van Amerikaanse beschuldigingen. Nooit meer zou deze jongen over straat kunnen. Noemt men dat hulp?

  2. Niklas zegt:

    Misschien kunnen we het wel aanmerken als: een hoog Jerry Springer-gehalte?

  3. Pasula zegt:

    Ik kijk er nooit naar, heb ooit een fragment gezien en knapte af op de man dr. Phil.

  4. Dwarsbongel zegt:

    @Erwin: Nee, het nodigt mensen die psychologische hulp nodig hebben niet uit om die te gaan “halen”! Misschien een tip voot Hoogervorst?
    @Niklas: zou het net zo ver in scene gezet zijn? Kan de beroepsvereniging van psychologen geen proces aanspannen wegens het in discrediet brengen van het vak?
    @Pasula: Dat afknappen had ik ook al, ik ben eigenlijk super-allergisch voor die man, maar op de een of andere manier bleef ik deze keer hangen. Soort van plaatsvervangende slachtofferhulp-gevoelens misschien…?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s