Verneukt

Vandaag was het zoveelste bericht van deze aard in het nieuws:

Grootschalig kindermisbruik in aartsbisdom Dublin

DUBLIN – Zeker 102 Rooms-Katholieke priesters in het aartsbisdom Dublin in Ierland worden ervan verdacht zich tussen 1940 en dit jaar schuldig te hebben gemaakt aan seksueel misbruik van naar schatting 350 kinderen. Dat bleek woensdag uit onderzoek van het aartsbisdom zelf.

Bron: DvhN – Lees verder

De dooddoener dat sexueel misbruik iets is dat overal en in alle kringen voorkomt, slaat bij mij niet aan, omdat, voorzover mijn informatie strekt, geestelijken vaker daders zijn dan gemiddeld.
Altijd is er bij sexueel misbruik sprake van machtsverschil, bijvoorbeeld bij incest en misbruik van volwassen vrouwen, gebaseerd op fysieke en/of verbale overmacht. Hier gaat het over (door mensen van buiten het gezin) sexueel misbruikte kinderen.
Bij priesters (en ook dominees, vooral in de “zware” kerken) is er nog een ander machtsverschil in het spel.
Deze geestelijke leiders hebben door hun functie een onvergelijkbaar overwicht. Ze worden door de gemeenschap waarin zij die functie vervullen, bij voorbaat beschouwd als vertegenwoordigers van De Hogere Macht, als brengers van de onfeilbare boodschap en richtinggevend in de ethiek van het dagelijks leven.
Dat zij naast die “hogere” functie ook “gewoon mensen” zijn, wordt maar al te graag met de mond beleden, maar emotioneel ligt dat veel subtieler. Toch zijn ze dat wel, maar komen, door hun eigen – misschien onderdrukt – machtsbesef eerder in de verleiding zich aan de combinatie van macht, lust en gelegenheid over te geven.
Door de positie van priesters en dominees, is het voor de misbruikte kinderen moeilijk om de bedreiging te weerstaan, die ze ongetwijfeld meekrijgen van de misbruikers: “als je iets tegen je ouders zegt, dan …”.
Misbruikte kinderen zullen voorzichtig (zo werkt dat nu eenmaal ten opzichte van een volwassene waar hun ouders tegenop zien) proberen iets te vertellen wat er gebeurd is. Bijvoorbeeld in de vorm van een vraag of het normaal is wat hen overkomen is, maar dan in eerste instantie alsof het niet henzelf betreft.
Ouders zullen het ongeloofwaardig vinden als zoiets over “hun” geestelijke gezegd wordt en het kind eerder straffen om zijn “absurde” suggestie dan te onderzoeken wat er werkelijk gaande is. Waardoor vervolgens de geestelijke in kwestie in de gelegenheid gesteld wordt om door te gaan met zijn praktijken, omdat het kind denkt dat zijn ouders er mee instemmen.

En de hogere kerkelijke leiders lijken blind te zijn voor het machtsverschil dat deze vorm van misbruik zo walgelijk maakt, geloven het niet, stoppen het in de doofpot, of zijn er vooral op gebrand de schade voor de kerk zoveel mogelijk te beperken. Zou niet uit de aard van hun geloofsleer en hun functie hun eerste zorg bij de slachtoffers moeten liggen en bij het zuiver houden van de kerkelijke samenleving?
Als de kerken werkelijk zo’n ethische taak hebben, waarom worden deze daders en machtsmisbruikers dan niet bij de eerste signalen geschorst en onmiddelijk zwaar gestraft als blijkt dat een klacht juist is?
Maar wat verwacht je van een kerk, die het celibaat als hoogste niveau van natuurlijke zuiverheid predikt en neuken uitsluitend goedkeurt voor het verwekken van kinderen binnen een door de kerk goedgekeurd huwelijk?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s