Stenen

Stenen

Ik doe de ronde langs
de stenen die de namen dragen
van hen die mij zijn voorgegaan
en lees ze één voor één

Ik tel nog één voor één
de stenen die gezichten dragen
van hen die mij zijn voorgegaan
en tel er telkens meer.

Dit gedicht heb ik voorgedragen bij de begrafenis van mijn tante.
Ik heb het een aantal jaren geleden geschreven, naar aanleiding van mijn “vaste rondje” op het kerkhof hier waar mijn moeder ligt, haar ouders, mijn ooms en tantes, schoonfamilie, stiefvader, een jeugdvriendje en -vriendinnetje, een vroegere directeur, en de huisarts die mij destijds zonder omwegen naar de bloedtransfusie bracht in zijn VW-kever, nog met zo’n spijltje in het achterraam. Anders had ik daar ook al heel lang gelegen en was mijn graf misschien alweer geruimd.
Als ik daar loop, denk ik ook altijd aan het graf van mijn vader, zo’n 70 kilometer verderop. Hoe zou mijn leven geworden zijn als hij was blijven leven?
Denk nu niet dat ik heel somber word van zo’n rondje kerkhof, of van het schrijven daarover. De dood is mijn hele leven al dicht bij me, maar dat is meer een constatering dan een zware last. Ik wil niet dood, ik heb nog veel teveel te doen, en ik heb een leuker leven dan ik heel lang gehad heb. Maar ooit gebeurt het, en ik ben naar alle waarschijnlijkheid ruim over de helft.

Dat mijn tante overleed was verdrietig, maar ze was 93 en kon, wilde niet meer.
Waar ik vandaag bij stilstond, is het aantal mensen jonger dan ik en relatief dichtbij, die er ineens niet meer zijn. Het begon in 1999 met een collega waar ik nauw mee samenwerkte.
De laatste tijd gaat het hard. Op de kabelkrant van de lokale radio las ik dat Harrie (52) plotseling overleden is. Hij had me een paar keer geïnterviewd en we hadden leuke gesprekken. Ik dacht aan de 51-jarige kanoër, die omstreeks dezelfde dag omgeslagen was en niet weer bovenkwam, maar dat bleek hij niet te zijn.
Het in memoriam door zijn collega Martin vermeldde, dat Harrie dood achter zijn computer gevonden was, terwijl hij met de kabelkrant bezig was. Aan het eind van Martin’s verhaal las ik dat Willie, de studio-manager, al in februari is overleden.
Met Willie had ik een bijzondere verstandhouding. Toen ik de eerste keer in een live-uitzending geïnterviewd werd in de studio, keken Willie en ik elkaar aan: waar ken ik jou van? Het was een prettig weerzien. Na lang zoeken wisten we dat ik haar een keer naar huis gebracht heb, kort na onze puberteit. En nu is ze er niet meer, ontdek ik via een bijzin in een huis-aan-huiskrantje.
Vanmiddag, Hemelvaartsdag, zaten we even heerlijk in het zonnetje bij de buren koffie te drinken. Ze wonen er nog maar pas. Cor is een vroegere collega, en wat we zo grappig vinden: zie je elkaar in jaren niet en dan woon je ineens naast elkaar. Het gesprek kwam op de omgeslagen kanoër: een collega van Cor. En ook een vroegere collega van mij. Die net als ik gescheiden was, hij woonde dichtbij. We hebben hele gesprekken gehad, eerst op het werk, later op straat. Dan komt het toch ineens even heel dichtbij.
Toch stelt het me gerust dat ik dit log rustig heb kunnen schrijven.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Stenen

  1. HUUB zegt:

    mooi loggie en moooi gediggie…

  2. tagrijn zegt:

    Ze zeggen wel eens: het is de weg van alle vlees.Maar als het in je omgeving gebeurt – en hoe ouder je wordt, hoe vaker je ermee geconfronteerd wordt – denk je toch altijd even: wanneer ik? Gelukkig zijn we zo ingesteld dat we daar niet al te lang bij stilstaan.

  3. Pasula zegt:

    Ik denk er toch ook weleens aan. Niet te vaak, dan heb je geen leven, maar gelukkig zijn er nog niet zo heel veel mensen om me heen weggevallen. Mooi geschreven Dwarsbongel.

  4. Natasza zegt:

    Ik ben 37 en inmiddels is de dood ook in mijn leeftijdscategorie duidelijker aanwezig. De dood heeft altijd een rol gespeeld in mijn leven. Mijn moeder kreeg borstkanker toen ik 18 was en overleed voor ik mij een dertiger kon noemen. Mijn vader overleed 2 jaar daarna.

    Bij het leven hoort de dood, de vergankelijkheid. Misschien maakt dat het leven wel zo speciaal, het breekbare.

    Carpe Diem
    Natasza

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s