Bezoek(ing)

Mijn stiefvader had een heel andere achtergrond dan mijn moeder. Mijn moeder kwam uit een onderwijzersgezin. Mijn vader was op zijn zevenentwintigste bouwkundig opzichter, zijn vader was uitvoerder.
De ouders van mijn stiefvader waren keuterboertjes. Hij was klompenmaker geworden, zijn twee broers waren wel boer geworden.

Toen de klompenmakerij niet genoeg meer opleverde, ging mijn stiefvader in een timmerfabriek werken. Nadat hij een tijdje op de brommer gependeld had tussen het dorp waar hij woonde en de plaats waar de fabriek stond, werd het hem te zwaar.
In die tijd verhuisde mijn grootvader, de oude schoolmeester, naar een bejaardenhuis. Mijn moeder kreeg het aanbod om opa´s huis te kopen. Een mooi, degelijk huis op goede stand. Gezien de financiële situatie van het echtpaar, deden de broers en zussen een goede daad. Mijn moeder en haar man kregen het huis voor een lief prijsje.
Het is het huis waaraan ik nog altijd terugdenk als de plaats waar ik veilig mijn kinderjaren heb doorgebracht. En dan heb ik het over de periode toen mijn moeder en ik daar bij opa en oma inwoonden.
Een rustige straat, waar alleen het verkeer kwam dat er ook echt moest zijn. En rondom ingesloten door bos, maar toch vlakbij het centrum.

Helaas was het niet de omgeving waar mijn stiefvader gedijde. Ondanks de plechtige houding die hij kon aannemen (vooral als voorganger van de begrafenisvereniging in zijn dorp), voelde hij zich niet thuis tussen de andere bewoners van de straat. Een huisarts, een veearts, een dominee, een wethouder, een paar leraren, een directeur van een machinefabriek en een houtvester. Toch woonden direct naast hen mensen die ook niet tot de notabelen gerekend dienden te worden.
Terwijl mijn moeder en ik ons daar altijd prima thuisgevoeld hadden, kreeg hij waarschijnlijk last van een minderwaardigheidsgevoel of zoiets. Daarom kocht hij een ander huis, van abominabele kwaliteit, aan een straat met continu langsdaverend verkeer.

Daarmee zat hij in een lastig parket, want hij moest het andere huis nog kwijt, waar mijn moeder helemaal niet weg wilde. (Toen een broer van mijn vader was overleden, kreeg ik van mijn tante een brief die mijn moeder daarover geschreven had.)
Mijn stiefvader stond onder druk der door hemzelf geschapen omstandigheden. Hij heeft opa´s huis toen voor een habbekrats verkocht, omdat hij het andere huis moest betalen.
De familie van mijn moeder was razend toen ze het hoorden: een van haar broers had het voor die prijs direct zelf willen terugkopen!

Later, toen mijn stiefvader en mijn moeder al een tijd op de andere lokatie woonden, waren de vroegere buren een keer op bezoek. Mijn moeder kon heel goed met hen opschieten en had het contact onderhouden. Het was een gezellige zaterdagavond, het was een weekend dat ik "thuis" was, net als een paar andere broers en zussen. De woonkamer zat vol.
Omstreeks tien uur zat iedereen lekker aan een wijntje of pilsje en er waren geanimeerde gesprekken gaande. Toen begon mijn stiefvader tekenen van onrust te vertonen. Hij pookte eens in de asla onder het gloeiende anthraciet van de kachel, liep een paar keer tussen de keuken en de slaapkamer heen en weer.
Toen hij demonstratief de wekker begon op te winden, zei een van mijn stiefbroers hardop, in zijn mooie, warme Drents: "Kom vrouw, wij gaot hen bedde, de vesiede zal ok wal hen hoes will´n!" *)

*) Ondertiteling: "Kom vrouw, wij gaan naar bed, de visite zal nu ook wel naar huis willen!"

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

6 reacties op Bezoek(ing)

  1. tagrijn zegt:

    Schitterend verhaal. Ik kan mer er wel iets bij voorstellen dat hij zich fdaar niet thuisvoelde. En die opmerking aan het slot laat aan duidelijkheid niets te wensen over!

  2. Pasula zegt:

    Lekker die zin, moet ik toch eens onthouden. 😛
    Hoe bot kun je zijn.

  3. quidam zegt:

    Ik kan het van je stiefvader enigzins voorstellen. De tijd was ook heel anders. Begrijp de boosheid van de familie ook wel. Ach, zoveel mensen maken fouten. Mooi verhaal…..

  4. annet zegt:

    Ha,ha, het schijnt een probleem te zijn soms. Zoals je als kind genoemd werd was zijn interpretatie, kwam uit zijn brein, hoe hij was, hoe denk jij over jezelf?

    Dat is het belangrijkste.

    Daar gaat het om.

    Hartegroet van Annet:)

  5. hahhaha die laatste zin, geweldig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s