Flashbacks tot voor mijn tijd

Ik was in november 2001 uitgenodigd om op zaterdag een groepstentoonstelling van Joke Gallmann, George Kalee, Rita Lentz en Edith Stoel te openen. Ik had eerder dat jaar met hetzelfde gedicht een solo-tentoonstelling van onze vriendin Edith geopend met dat gedicht.

Op de donderdag voor de opening kwam mijn neef Klaas nog wat spullen brengen uit de nalatenschap van zijn vader, mijn oom. In het pakket zaten twee ansichtkaarten met dorpsgezichten van het Friese dorpje Burum, dat tegenwoordig enige bekendheid geniet vanwege de “ruimte-oren” van KPN daar dichtbij.

Neef Klaas leeft niet meer. Op 1 januari 2002 is hij overleden aan kanker.

Op 8 februari 2001 stonden Klaas en ik oog in oog over het open graf heen van onze vaders: in het graf waarin mijn vader vanaf mei 1944 had gelegen, werd nu zijn vader begraven. Zijn moeder lag al in het graf ernaast, dat ooit bedoeld was geweest voor mijn moeder. Die ligt nu elders begraven.
Het was in alle opzichten een indringende gebeurtenis in een extreme situatie. Ik had, midden in de nacht, mijn lief opgehaald. Dit was onze eerste dag samen: ze had eindelijk de stap gezet om zich te bevrijden van het huiselijk geweld en de psychische terreur van haar huisgenoot.
Ze had op de achtergrond willen blijven, thuis, maar dat wou ik niet: ze hoorde naast me, vond ik. Door de familie werd ze ook als zodanig opgevangen.
Neef Klaas hield die dag een indrukwekkende toespraak. Klaas stond in de familie bekend als weinig subtiel, maar nu sprak hij ontroerend en droeg een gedicht voor. Iedereen wist dat Klaas ook ernstig ziek was, en nu sprak hij zijn familie toe met woorden van troost over zijn overleden vader.

Op beide kaarten staat een dorpsgezicht. De ene kaart is nog mooi intact. Het beeld is vrijwel ongeschonden en op de adreszijde zit nog een prachtige postzegel van anderhalve cent

Postzegel1930

en een duidelijk stempel waarop Burum en 1930 goed te herkennen zijn. Op 22 mei 1930 is mijn vader 14 jaar geworden.
De andere kaart is beschadigd, de voorkant toont een kale plek.

Burum

Zo reed ik dus die zaterdag met mijn lief en Edith mee naar Burum voor het openen van de tentoonstelling.

Burum. Ik was er wel eens gestopt op een van mijn fietstochten. Het was nooit tot me doorgedrongen dat dit dorpje zo’n betekenis had in de geschiedenis van mijn familie. Dat gebeurde pas toen Klaas me die kaarten bracht. Ik besefte dat mijn vader daar bij zijn grootouders moest hebben gelogeerd. Zoals ik later bij mijn grootouders in Hoogkerk. Zo moest de band intact gehouden worden tussen mij en de familie van mijn vader, toen hij jong overleed.

Donderdags had ik die kaarten gekregen en ik ging die zaterdag naar Burum. Ik had de kaarten bij me gestoken. We kwamen bij de galerie aan en gingen naar binnen.
Eerst konden we de galerie nog even bezichtigen. Boven konden we ergens door een raam over de daken kijken, en zagen een kerktoren. Ik haalde nu de kaarten tevoorschijn en zag op de beschadigde kaart de toren staan. Toen begon tot me door te dringen dat de boerderij rechts op de voorgrond op de kaart, het pand was waarin nu de galerie gevestigd is en waarin wij ons bevonden.

Iemand vertelde dat er pas een boek was verschenen met de geschiedenis van Burum in oude foto’s. De foto van de boerderij stond in het boek. De andere foto was onbekend, maar zeer interessant, omdat er een koetsje op stond, dat waarschijnlijk van een bekende huisarts was geweest.

Deze foto’s moet mijn vader, als puber, als alledaagse realiteit hebben gezien. Nu liep ik hier rond en men vertelde mij dat veel van de gebouwen van toen nog vrijwel onveranderd aanwezig waren.
Het gaf me het gevoel dat ik, onvoorbereid, de jeugd van mijn vader binnengelopen was…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Zoektocht naar voetsporen van mijn vader. Bookmark de permalink .

4 reacties op Flashbacks tot voor mijn tijd

  1. Pasula zegt:

    Wat een indrukwekkende gebeurtenis. Ik heb je verhaal tweemaal gelezen. Je hebt er een talent voor om de dingen levendig te beschrijven.
    Apart lijkt me als je zo het verleden binnenstapt.

  2. FeeX zegt:

    Raar … als je vader al zolang overleden is.. dan heb je hem zelf waarschijnlijk nooit of goed gekend., blijft er een ‘blanco’ stuk over.
    Ik werk veel met ouderen, en juist degene die op jonge leeftijd hun ouders moesten missen, missen ze op oude leeftijd vaak nog meer dan… als dat stuk niet blanco was geweest.. Het is vaak de keerpunt/verandering in het leven, blijkt.
    Maar wat fijn dat je iets kunt inkleuren..

    Dwarsbongel… dus.
    Aangenaam FeeX

  3. Dwarsbongel zegt:

    @Pasula: Het is eigenlijk een reeks gebeurtenissen, die hun lading krijgen door informatie die je later krijgt en verwerkt tot emoties, denk ik.
    @FeeX: Ik merk inderdaad dat ik sterker de behoefte heb om de leemte in te vullen naarmate ik ouder word. Maar er zijn ook een heleboel andere factoren aan te wijzen die veranderd zijn in mijn leven.

  4. Richtsje zegt:

    Wat een geweldige log, Dwarsbongel…
    Vaak besef je laat wat jeugd doet met mensen, hoe (warm) herinneringen horen te zijn en kunnen blijven…
    Mijn beppe en pake – de ouders van mijn moeder – zijn beide overleden en van vroeger weet ik nog hoe fijn ik het vond om met pake oude foto’s te bekijken. Na het laatste overlijden is er veel gedoe geweest in de familie met als resultaat dat mijn moeder zo goed als géén foto’s meer heeft, en zelfs ik vind dat pijnlijk…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s