In depot

Donderdag was ik in Vught. Het vervolg op mijn zoektocht naar de voetsporen van mijn vader tijdens zijn militaire dienst. In Vught is het Geniemuseum gevestigd. We waren relatief dichtbij deze week. Het museum is op dinsdag en donderdag open, en we gaan zaterdag of zondag weer noordwaarts. Het regende toch ook niet bepaald zachtjes en de kleinkinderen waren naar het kinderdagverblijf.
Het Geniemuseum ondergaat, in stappen, een grote opknapbeurt.

Ik was in april in het LUA-museum geweest. Toen kwam ik tot de ontdekking dat de Zoeklichtafdeling van mijn vader niet bij de luchtdoelartillerie was ingedeeld maar bij de Genietroepen. Bij binnenkomst in de royale, nieuwe entreehal vroeg ik direct of er materiaal te zien was over de zoeklichtafdeling. Dat bleek er inderdaad te zijn. In de tentoonstellingszalen waren gidsen aanwezig om uitleg te geven en vragen te beantwoorden.

Bij binnenkomst in de hal waar materiaal over de Zoeklichtafdeling te vinden was, stonden links en rechts naast de deur paspoppen met uniformen uit de geschiedenis van de Genietroepen. Door de uitleg en het jaartal besefte ik welke soort uniformen mijn vader gedragen moet hebben. Dat kwam veel heftiger binnen dan ooit met foto’s gebeurd is.
Hpim1069a_1Twee details droegen daar aan bij. Op de kepi (een soort hoge pet) van enkele uniformen zaten kokarde’s. Deze lijken gemaakt te zijn van oranje en goudkleurig borduurgaren. Ik moet nog ergens zo’n kokarde hebben van metaal. De gidsen leken die uitvoering niet direct te kennen. Een tweede detail zat op de kraag van het veldtenue. Hpim1082a
Ooit had ik zo’n embleem, maar ik had het nog nooit in verband gebracht met mijn vader! Ik had altijd gedacht dat het een Romeinse helm was, maar waar die voor stond, geen idee! Het blijkt een steeds terugkerend symbool te zijn in de emblemen van de Genietroepen!
Zo blijkt dat je door nieuwe informatie ineens een heel andere kijk op kleine dingen kunt krijgen. Ze krijgen een waarde die je misschien pas beseft als ze verloren zijn geraakt.

De gidsen gaven ons uitgebreid uitleg over de uniformen en over de foto’s van de Zoeklichtafdeling. Een paar van de foto’s herkende ik direct uit mijn eigen collectie, andere die ik heb zijn er niet bij.
Ik kon de gidsen nauwkeurig vertellen wanneer mijn vader opgeroepen is voor zijn dienstplicht, omdat ik zijn Oorlogszakboekje en Grootverlof bewijs nog heb. Ze zouden dat graag willen hebben voor het museum, maar ik vind het heel moeilijk om er afstand van te doen. Aan de andere kant hebben ze gelijk, dat het daar een blijvende plaats heeft.

Mijn lief heeft me later nog op de foto gezet naast de uniformen.1115b

Mijn lief zag in de expo een getekend portret van Baron Krayenhoff, die niet alleen als arts uitblonk maar ook als bouwer van fortificaties. Naar hem is de kazerne is genoemd waar haar vader lange tijd heeft gewerkt: die was beroepsmilitair. De gids wist een heleboel te vertellen over deze geniale man, die op de universiteit van Harderwijk werd geparkeerd door zijn ouders, en daar terloops alle studierichtingen cum laude afsloot. Mijn lief voelde daarbij heel sterk de herinnering aan haar vader, daarom heb ik haar gekiekt naast het portret van Krayenhoff Hpim1108wt
Zo hadden we het gevoel dat onze vaders elkaar daar een beetje hebben ontmoet.

Helaas zijn er geen grote zoeklichten te zien, slechts twee kleine. Daarin was toch het LUA-museum beter voorzien. Ooit heb ik bij het Elektriciteitsmuseum in Hoenderloo ook nog een zoeklicht zien staan, maar de openingstijden en mijn aanwezigheid in die omgeving hebben nog geen gezamenlijk tijdvenster gevonden.
Ook buiten, tussen allerlei historische machines en vaartuigen, stond geen groot zoeklicht. Fotograferen was daar overigens een onaangename taak geweest, vanwege de constant doorstromende regen.

Ik vroeg aan de gidsen of er nog documentatie bestaat over troepenbewegingen en de legering van zoeklichteenheden tijdens het begin van de Tweede Wereldoorlog.
Het moet er wel zijn, maar het materiaal in de Bibliotheek van het museum bleek nog niet toegankelijk. Het had zes jaar “in depot” gelegen en was nog niet gecatalogiseerd. Daar moet ik later dus nog maar eens achteraan.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Zoektocht naar voetsporen van mijn vader. Bookmark de permalink .

7 reacties op In depot

  1. tagrijn zegt:

    Altijd geweldig, zo’n speurtocht naar het verleden. En zeker als je dan dingen vindt.

  2. fijnegozer zegt:

    Hoewel niet aan je vader gelieerd, is het legermuseum in Delft mss ook wel de moeite waard.

  3. Leuk die zoektocht naar de geschiedenis van je vader, hoop dat het veel nieuwe zaken voor je aan het licht brengt.

  4. Pasula zegt:

    Wel mooi dat ze geïnteresseerd zijn in het zakboekje van je vader, zo bereikt het wel meer mensen. Mooi om te zien ook, die foto’s van jullie erbij, het maakt het allemaal wat persoonlijker.

  5. Natasza zegt:

    Heel interessant. Ik ben gek op geschiedenis en als het dan ook nog eens je eigen geschiedenis is, dan is het dubbel zo interessant.

    Nog een fijne dag.

    Carpe Diem
    Natasza

  6. FeeX zegt:

    Idd lijkt me moeilijk de zakboek en grootverlofbrief “af te geven”.
    Je bent er jaren zuinig op geweest, en het heeft voor jouw ook nog een emotionele waarde, behalve de geschiedkundige waarde.
    Maar wel fijn dat je nu meer dingen weet van “toen”.

  7. Henk zegt:

    Hallo,
    Ik reageer even op de kokarde van de kepie.
    De blikken variant is een uitvoering voor manschappen (soldaten en korporaals).De stoffen uitvoeringen zijn voor (onder)officieren.

    succes met uw zoektocht.
    groet, Henk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s