Benjamina

Heb je dat ook wel eens meegemaakt? Je hebt je jarenlang met hart en ziel ingezet voor een clubje mensen met een bepaald doel. Het is een relatief klein clubje, waarin weinig verloop is. Een clubje dat niet spectaculair aan de weg timmert, maar rustig z’n gang gaat en af en toe z’n nek uitsteekt. De mensen zijn aan elkaar gewend en gewaagd, er zijn geen strubbelingen.

Dan komt er een nieuweling. Ruim onder de gemiddelde leeftijd en jonger dan de jongste deelnemer.
Iemand die heel veel aandacht opeist. Die voortdurend aanknopingspunten vindt in de eigenlijk te bespreken onderwerpen, om haar lief maar vooral leed, met name haar dierenleed, uitgebreid onder aandacht te brengen, alsof dat vanaf nu het doel van die groep is geworden.
Het is iemand die zich verbaal een volume heeft aangemeten dat de andere deelnemers allemaal overtroeft, tenzij ze hun stem ongebruikelijke verheffen.
Zo iemand die geen gaten laat vallen in haar monologen waar anderen de draad weer zouden kunnen oppakken, behalve voor een korte bevestiging van haar betoog.

Sommigen laten zich meeslepen door het leed dat deze Benjamina voordurend op haar pad vindt. Misschien vanwege wat ze zelf op hun pad hebben gevonden. Het past niet zo bij de mensen in de groep om iemand duidelijk op ongewenst gedrag aan te spreken, en niet alle deelnemers zijn assertief genoeg om er paal en perk aan te stellen.
Degenen die zich realiseren hoe de balans uit de groep wordt gehaald en zich er aan ergeren, proberen met zachte hand terug te komen bij het onderwerp.

Deze Benjamina kan kennelijk ook niet tegen kritiek. De groep is opgericht om van elkaar te leren. Dat wilde zij ook graag, zei ze bij haar toetreden. Maar als iemand op het door haar ingebrachte werk reageert met: "zou je misschien dit of dat beter zó kunnen doen?", dan volgt er in het beste geval: "Nee, ik heb het zó bedacht, voor mij is het alleen op deze manier goed."

Communicatie op organisatorisch gebied, die nu eenmaal noodzakelijk is maar niet behoort tot de "kerntaken" van de groep, wordt per e-mail afgehandeld. Dan legt dat de minste tijdsdruk op de bijeenkomsten. Ook het oudste lid e-mailt inmiddels gewoon mee, zij het af en toe met enige hulp.

De bijeenkomsten van deze groep zijn beurtelings bij een van de leden thuis.
De situatie deed zich voor, dat een aantal activiteiten onder druk kwam te staan door persoonlijke en gezondheidsproblemen bij het merendeel der leden.
Het oudste lid had iets gebroken, de voorzitter zat middenin een verhuizing vanwege een scheiding, de secretaresse zat onder de morfine vanwege een hernia, iemand moest geopereerd worden, nog iemand anders was oververmoeid, enzovoort.
Al deze problemen waren effectief met de groep gecommuniceerd via de vaste reeks e-mail adressen.

Na gezamenlijk overleg werd besloten om vanwege de problemen een time-out te nemen. Alle externe activiteiten werden geannuleerd en de eerste bijeenkomst van het seizoen uitgesteld.
Die eerste bijeenkomst had zullen plaatsvinden bij de Benjamina thuis, nu zou dat bij het oudste lid zijn, op de eerstvolgende reguliere datum.

Wie schetst ieders verbazing, toen iedereen een furieus e-mailtje kreeg van Benjamina: "Wat ze allemaal wel dachten om haar zo buiten te sluiten!!! Zeker omdat zij iets verder weg woonde!!! En nu wel bij de oudste, dat was voor iedereen behalve haar lekker dichtbij!!!"

Vijf uur later gevolgd door een mailtje met als onderwerp: "Rectificatie" .
Waarin Benjamina uitlegde dat ze door "oudste" was gebeld met de uitleg die ze zelf had kunnen lezen, als ze ook maar enige interesse had gehad in het groepsgebeuren en het wel en wee van de andere leden.
Ze wist nu de reden van het uitstel en "dat jullie niet mij buiten hebben willen sluiten (hoewel ik dat wel zo gevoeld heb)."

Eén van de leden van de oude garde schoot dit in het verkeerde keelgat. Hij vond een "rectificatie" volstrekt ontoereikend; hier vond hij een volmondig excuus op zijn plaats. De hele oorzaak van het gevoel van buitensluiting lag bij Benjamina zelf en haar desinteresse voor de andere groepsleden, vond hij.
In zijn beleving was het al veel vaker voorgekomen dat Benjamina alleen in de groep geïnteresseerd was voorzover het haarzelf betrof.

Hij vond dat Benjamina nu zó ver over de schreef was gegaan, dat hij haar een mailtje terugstuurde, eveneens aan alle leden geadresseerd, zodat iedereen kon zien wat er gebeurde.
Eerst liet hij z’n boosheid betijen, om een afgewogen bericht te kunnen versturen, zonder zich mee te laten slepen door zijn emoties. Maar wel duidelijk genoeg om Benjamina te laten zien hoe ze met de gevoelens van de andere leden omsprong.
Dat degenen die, middenin hun problemen, zó hun best hadden gedaan om iedereen op de hoogte te brengen en alles te regelen, absoluut geen recht werd gedaan door de hele groep op deze manier onderuit de zak te geven, vanuit Benjamina’s eigen onachtzaamheid.

Van degene die het meeste had geregeld en tevens het kwetsbaarst (vanwege haar positie in de groep gecombineerd met haar gezondheid) was, kreeg hij een bedankje, voor het "hart onder de riem".

Van Benjamina kreeg hij een mailtje, dat loog er niet om: "Het eeuwig op mijn vingers getikt worden door mensen die zelf schijnbaar nooit in de spiegel kijken ben ik zat."
Ze schreef hem: "Het grootste gedeelte van de groep is jou spuugzat!".

Toen hij daarop reageerde met: "Benjamina, jij suggereert dat er achter mijn rug om over mij gekletst wordt binnen de groep. Ik wacht de reacties af of "het grootste deel van de groep mij spuugzat is", was de boot helemaal aan.
Als het spreekwoordelijke viswijf van de verbale versie van haar antwoord kennis had kunnen nemen, zou ze het met samengeknepen billen hebben aangehoord, vol bewondering.

Ik denk dat de groep verder moet zonder Benjamina, want: "Ik wens jullie het allerbeste toe maar ik beëindig mijn lidmaatschap bij deze.", en "Alle mail die ik nog krijg gaat ongelezen de prullebak in". Nou ja, dat ging de meeste mail van de groep kennelijk toch al.
"Een cursus omgaan met agressie zou je niet misstaan", voegde ze er speciaal voor hem nog aan toe. "Zoiets heb ik al gehad," dacht hij, "maar dan juist om assertiever te worden. Nu nog omgaan met haar agressie… Dat zij een haatcomplex heeft opgebouwd tegen haar vader is triest genoeg, maar dat hoeft ze niet op mij af te reageren!"

Benjamina kan ook zingen. Net als een aantal andere mensen, mocht ze dat onlangs doen op een open plek in een bos. We hoorden later mensen over haar optreden praten: "Ze had wel volume, maar het klonk verschrikkelijk vals!" Tja, het postuur van een diva, maar het gedrag van een obstinate, altijd verongelijkte puber…

N.B.: De personen en situaties in dit weblog zijn geen weergave van de werkelijkheid, doch ontsproten aan het brein van de auteur.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Benjamina

  1. We zijn weer terug en ik ga nu snel even bijlezen bij iedereen.

  2. Judith zegt:

    Ik doe hetzelfde als diegene boven mij….Leuke weblog heb je. Als ik meer tijd heb lees ik eens wat meer. Bedankt voor je bezoekje aan mijn weblog.
    Groet,
    Judith

  3. Pasula zegt:

    Met veel plezier dit stuk gelezen en ik kon de personages ook helemaal voor me zien. Dank voor dit geweldig stuk schrijfwerk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s