Zere kont

Het was zondag een prachtige nazomerdag, wat deze keer eens correct voorspeld was. Dat we de daaropvolgende dagen regen zouden krijgen, klopte ook, maar in verhouding tot de voorspellingen viel dat reuze mee.
We besloten iets aan onze conditieachterstand te doen, en wel in de buitenlucht. Het werd een fietstocht. Waarheen?
Marijke was me onlangs op fiets achterna gegaan naar het Eerste Drentse Open Dicht-Festival. Daarbij had ze, minder bekend met de iets ruimere omgeving, nodeloze omwegen gemaakt en was zelfs verdwaald. Ze had eerst geen zin om mee te gaan, later bedacht ze zich, omdat het mooi weer was en omdat ik had gezegd dat ik haar zou missen.
We besloten om eens te kijken welke route zij genomen had en wat de beste route zou zijn geweest.

Ik zat in de jury tijdens dat festival. Dan moet je dus opletten op de presentatie van de deelnemers. Als dan je telefoon gaat, is dat onwenselijk. Toch ging de mijne over… UIT DAT DING!
In de pauze keek ik wie er gebeld had. Marijke’s mobieltje. Via de voice-mail vertelde ze dat ze ergens stond met de fiets op weg naar mij toe, en niet meer wist hoe ze verder moest. Ik probeerde haar terug te bellen: haar telefoon bleek uitgeschakeld… Boos dus, dacht ik. Maar ze wist toch dat ik in de jury zat? SMSje gestuurd met mijn uitleg en verontschuldiging. Ik dacht: dat wordt niet leuk thuiskomen…

Het festival ging na de pauze gewoon door. Met mijn telefoon uit. De ene dichter na de andere trad op. Het was er aangenaam toeven, op één enkel buitje na. Inderdaad, het was buiten, op een fraaie open plek in het bos. Op een heuvel staat er een beeld, ter ere van de bedenkster van het Pieterpad, mevrouw Toos Goorhuis-Tjalsma. Op die heuvel, rond het beeld, zat het grootste deel van het publiek te kijken naar het podium waar de dichters optraden. De jury zat "deftig" op een paar tuinstoelen, dichter bij het podium.
Opeens wees een bekende dat ik naar het bos moest kijken. Marijke stond er tussen de bomen met haar fiets. Ze was afgekomen op het geluid van ACG Vianen, vertelde ze later… Zo had ze het uiteindelijk toch nog bereikt.

We fietsten nu de route die ik terug op haar fiets had genomen, terwijl zij in de auto naar huis reed met Joke, die met mij was meegereden.
We reden door een zonovergoten landschap in herfstige zondagsrust,

Hpim1994a_1

waar Marijke op het landweggetje even moest wachten tot ik een foto gemaakt had.

Hpim1995a

Het terras waar we wilden koffiedrinken bewaarden we voor de terugweg, want het zat vol en eigenlijk waren we nog maar net op weg.
Onze zitvlakken begonnen wel te merken dat we het niet meer gewend waren, maar het duurde niet lang voordat we op het terrein waren. Ik begon met een serie foto’s vanaf de ingang, waarvan ik thuis een panoramafoto maakte, met een gele cirkel om het (al genoemde) beeld.

Panorama_1b

Aan de voet van de heuvel vind je een plaquette met informatie.

Hpim2010a

Ik vind het een interessant beeld. Het is tot stand gekomen in het kader van het project Art-In-Stone, waarbij wij zelf ook nog gedichten hebben gemaakt. Ook ons project Steenletterbeeld was aangehaakt bij Art-In-Stone.

Hpim2013a

Vanaf de heuvel heeft het beeld een prachtig uitzicht over het terrein: op deze panoramafoto kun je onze fietsen bij de ingang helaas niet herkennen.

Panorama_2b

Als je op zo’n veld goed oplet, zie je allerlei details. Als je niet oplet, vertrap je ze:

Hpim2008a

We vertrokken langs de weg die Marijke gekomen was. Dus niet langs de straat, maar langs een fietspad door het bos. "Hier ben ik ook langsgekomen", riep ze. We waren toen bij de Galgenberg. Een heuvel waarvan de geschiedenis erg ver teruggaat. Vlak er naast is een groot wandelgebied waar schapen of wilde koeien lopen. Maar het blijft merkwaardig daar een heuveltje met zo’n geschiedenis aan te treffen.

Hpim2032aHpim2033a

Zo kwamen we uiteindelijk toch nog op ons terrasje. Het is een café en zalencetrum, waar we allebei onze eigen herinneringen aan hebben. Ik heb er een keer opgetreden op een feestavond van het bedrijf waar ik werkte. Het was een geslaagd optreden.
Nu was de herfst zichtbaar.

Hpim2040a

En vlak naast het terras op het erf van de naastliggende boerderij staat een enorme eik. Het patroon van de schors intrigeert me mateloos.

Hpim2042a

Na een relaxte zit op iets anders dan onze zadels, gaan we verder. Aan de ene kant zien we een doorluchtige bomenrij met daarachter in de verte een boerderij.

Hpim2044a

Aan de andere kant een rij hoogspanningsmasten, waarachter ergens ons huis is.

Hpim2047a

We rijden tussen bossages over goed geplaveide landweggetjes.

Hpim2048a

Als we dichter bij huis komen, zien we ook dat we de bewoonde wereld naderen. In een slootje ligt ineens een beeldscherm:

Hpim2049a

We hebben helaas niet het "Crime scene"-lint bij ons, dat Nico van Hoorn gebruikt bij het aan de kaak stellen van zulke situaties. Nog een eindje dichter bij huis, hadden we op de heenweg al "een spook" in de bosjes zien hangen. Nadere inspectie leert, dat er tenminste 8 vuilniszakken in dat slootje zijn gedumpt, en dat die er ook al een tijdje gelegen moeten hebben.

Hpim2051a

En je kunt dat spul gratis afleveren bij de gemeentelijke stortplaats! Typisch een houding van: "Dat zal me aan m’n kont roesten…!"

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

7 reacties op Zere kont

  1. tagrijn zegt:

    Wat een uitgebreid verslag. Geweldig. Ik fietste in gedachte me! Kan je Marijke voor Sinterklaas of kerst geen fiets TomTom geven?

  2. Xiwel zegt:

    Wel even die sluikstortplekken doorgegeven aan de gemeente. De meeste gemeentes maken daar tegenwoordig snel werk van om te voorkomen dat mensen bij gaan storten.

    Zelf heb ik trouwens een hardplastic zadel dat bevalt me het beste. Nooit zadelpijn. Als ik het niet vergeet zal ik daar eens over loggen omdat het nogal onlogisch lijkt.

  3. Dwarsbongel zegt:

    @Tagrijn: meestal ben ik haar Tom-tom; alleen maakt ze zelden fietstochten in onbekend gebied.
    @Xiwel: ik begrijp goed wat je bedoelt, ik heb veel getoerd op mijn racefiets. Na de eerste tochtjes van het seizoen was alles weer in orde. Maar vluchten hoeft nu niet meer, integendeel, en de racefiets staat te vereenzamen…

  4. helemaal met tagrijn eens, leek alsof ik meefietste alleen dan zonder moet te worden en alleen maar genieten.

  5. Belinda zegt:

    Heerlijk was het om met jullie mee te fietsen over de paden en de lanen in die voor ons (Randstad) geen dagelijkse omgeving.
    Leuk ook dat dichtfestijn en gelukkig dat je Marijke toch nog hebt gevonden. 😉

    De schors van die eik intrigeert zeker! Nou ja, ik heb genoten van jullie fietstocht zonder dat ik één spiertje pijn hebt. Dat zijn de betere fietstochten! 🙂

    Wel beroerd dat je als afsluiter weer moet zien dat de mensen geen respect hebben voor de natuur en hun spullen net zo makkelijk dumpen…

  6. Natasza zegt:

    Wel een hele mooie fietstocht en tja, voor de momenten dat jij er niet bij kan zijn, zou ik toch maar zo’n fiets Tom-Tom overwegen ;-).

    Carpe Diem
    Natasza

  7. Pasula zegt:

    Heerlijk zo’n dag, heb ik toch maar even mooi virtueel kunnen meebeleven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s