Virtueel Ramptoerisme

We waren vanmiddag bij de graven van een moeder en een dochter.
Ik vond een uitnodiging terug voor een atelierroute in die plaats. Daar was ook het atelier van iemand die me al een paar keer had uitgenodigd, maar ik kon steeds niet. Nu zat hij niet in de atelierroute, maar wel vlak bij het kerkhof.

De graven liggen misschien 6 meter van elkaar, elk aan een kant van een pad, maar in dezelfde rij. De moeder overleed eerst, de dochter een jaar later. De moeder aan een acute hartstilstand, de dochter reed met haar auto tegen een boom.

De moeder beschouwde mijn lief als haar beste vriendin. Na een periode zonder contact, omdat haar man en zij het contact met de vorige partner van mijn lief verbroken hadden, kreeg ik haar aan de telefoon. Ze was op de hoogte gesteld van de plotselinge en drastische veranderingen in het leven van mijn lief, nu bijna 7 jaar geleden. We hadden elkaar nog nooit ontmoet, maar mijn lief had me al veel over haar verteld. Binnen een paar zinnen spraken we met elkaar alsof we elkaar al heel lang kenden.

Ik heb haar niet vaak ontmoet. Uiteraard waren ze er op onze trouwdag, maar vóór het dessert wou haar man opeens weg. Eerst was zijn afscheidstekst nog zoals je bij een dergelijke gelegenheid mag verwachten, maar na een paar zinnen begon hij dat te mixen met vloeken. Dat kwam ietwat vreemd over. Altijd een air als een heer van stand, en zo kerks als een ouderling. Teveel bier? En dan nog rijden?

Er waren twee dochters. De ene had zich aan het voornamelijk vaderlijk gezag onttrokken, door te trouwen met een man waarvan volgens haar vader niets deugde. Mijn lief en ik hebben nog steeds contact met deze dochter en haar gezin, en hebben unaniem vastgesteld dat dit gezin, en dus ook haar man, helemaal deugt. De twee dochtertjes zijn heel relaxte meiden.

De andere dochter heeft ook af en toe een vriend gehad, maar het hield nooit stand. Ook door de vaderlijke kritiek: geen vent was goed genoeg voor zijn dochter (alleen hij zelf?). Zo was ze onzeker en zoekend geworden.
Mensen die lijden onder het leven komen vaak terecht bij groeperingen die vinden dat ze "Het Licht" (uit)gevonden hebben, en dat moeten uitdragen. Vaak door het individu ondergeschikt te maken aan dat "Licht".
Het geringe zelfbeeld vindt allicht een vervulling in die onzichtbaarheid, en de vicieuze cirkel is rond. Het zoeken wordt meelopen in de maalstroom, om maar op gang te blijven.
Totdat je daar te moe voor bent.

Deze dochter is met haar auto tegen een boom gereden. Vandaag stonden we bij haar graf.
Weer thuis, zocht mijn lief met een paar karige gegevens op internet naar dit ongeluk. Er bleken, een jaar na dato, diverse links naar te verwijzen. Ze vond een forum, dat vraagt om berichten over ongelukken. Iemand had het gemeld, met een link naar een andere site, waar de opruimwerkzaamheden na het ongeluk, door politie, brandweer en ambulance, nog steeds uitgebreid in foto en film worden vertoond.

Mijn lief vertelde me: "Ik heb een site gevonden met een filmpje, waar je nog net niet te zien krijgt hoe haar lichaam uit de auto wordt weggedragen. Ik móest wel kijken, maar ik tril helemaal!"

Ik heb die links even nagelopen. Het bericht op dat forum wordt gevolgd door een reactie van iemand die een huisgenoot en een vriendin van de dochter kende, en oppert zelfmoord.

De site waarop het filmpje staat, staat regelmatig ter discussie. Eigenaren en medewerkers komen nogal eens in conflict met politie en justitie, door oneigenlijk en respectloos handelen. Wat men wel eens noemt: cowboys. Je ziet op het filmpje dat voortdurend een hulpverlener de cameraman in de gaten houdt om te voorkomen dat hij in de weg gaat lopen: ze kennen ze intussen. Dit zijn mensen die maar één doel hebben: scoren met sensationele rottigheid! Ze proberen hun hobby, ramptoerisme, te gelde te maken.
In het geval waar ik het nu over heb, weet ik meer dan de gemiddelde TV-kijker of krantenlezer. Ik zie wat de internet-cameraman in beeld heeft gebracht. Uitgesplitst naar mensen die het slachtoffer kenden of niet kenden: voegt dit iets zinvols toe aan je leven?
Het leed dat onder deze verhalen schuilt, is geen publieke variabele. Het is persoonlijk leed, zoals in het verhaal van mijn eerdere log Vader

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Virtueel Ramptoerisme

  1. tagrijn zegt:

    Dat heb je heel mooi onder woorden gebracht. Moeder overleden, een vader die de boel terroriseert, een kind dat hierdoor labiel wordt en er geen gat meer in ziet… Een rampscenario.
    En dan wordt deze ellende ook nog eens voluit onder de aandacht van het publiek gebracht door de emotieloze en op sensatie beluste media. In- en intriest.

  2. FeeX zegt:

    Dat soort toestanden blijft vaak effect hebben.
    De frustratie, de onmacht kunnen lang door blijven spelen in relatie en daaropvolgende generatie..
    Wat voor de ene een sensatieverhaal is , is voor een ander vaak een pijnlijke geschiedenis.
    Tja..

  3. Heb er ook een hekel aan, zal nooit echte ongelukken etc filmen of fotograferen, in elk geval NIET de slachtoffers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s