Mijn carrière [6] — NatLab RU Groningen [4]

Vervolg van Mijn carrière [5]

Destijds gebeurde het ook, dat er een meetapparaat defect raakte en werd opgestuurd naar de leverancier. Een hoogleraar had het gebruikt bij een experiment waarbij een radioactief preparaat gebruikt werd.
Toen het apparaat al was opgestuurd, bleek dat het vliesje, dat over het radioactieve poeder had gezeten, kapot was. De vervoerder en de leverancier werden, volgens protocol, onmiddellijk ingelicht. Dat heeft de media bereikt, en de gevolgen waren interessant.
De Telegraaf had een paginabreed artikel over het "nucleaire incident", waarin een interview met de hoogleraar-directeur werd gepresenteerd. Ik weet uit betrouwbare bron (de hoogleraar-directeur zelf) dat er geen interview is geweest, alleen een persbericht.
Bij elke in- en uitgang van het gebouw stond ook iemand om te voorkomen dat er vreemde snuiters binnen zouden komen.
Trouw hield het rustiger: een berichtje van een paar regels, dat er een kabeltje van een apparaat verontreinigd was geraakt met zwak-radioactief materiaal.

Zo was er ook een keer een transport van radio-actief afval. Dat spul was door deskundige medewerkers volgens voorschrift ingepakt in daarvoor bestemde vaten. Er kwam een enorme trailer voorrijden, waar de vaten wel 20 keer in konden, maar: alles werd volgens voorschrift verstouwd.
Twee politieagenten, die het transport moesten begeleiden, stonden op veilige afstand toe te kijken, duidelijk niet op hun gemak.
De laborant die met de Geigerteller steeds alles liep te controleren, verzekerde hen dat er niets aan de hand was. Toch vertrouwden ze het niet, want de teller knetterde een beetje, toen hij de teller bij een vat hield. "Hier komt de zwaarste straling uit," zei hij. Vervolgens liep hij naar de mannen toe en vroeg: "Hebben jullie horloges met lichtgevende wijzers?" (digitale horloges had je nog niet!) Toen hij de teller bij de uitgestoken pols hield, ratelde de teller een stuk harder dan bij het vat. De agent deed meteen zijn horloge af…

Intern was er een keer paniek, omdat dezelfde laborant een enorme overdosis straling zou hebben opgelopen, volgens zijn badge. Hij bleek echter met vakantie te zijn geweest en zijn stofjas, met badge, had al die tijd vlak naast een stralingsbron gehangen…

Stofjassen speelden ook een onderscheidende rol. De kleur van de stofjas gaf aan hoe ver je van de kernactiviteit van het instituut, de wetenschap, verwijderd was. Wetenschappers, chemisch analisten en technisch assistenten hadden witte stofjassen. Het overige personeel had gele stofjassen: instrumentmakers, werkplaatspersoneel, de amanuensis, en uiteraard de leerling-bediende.
Het was dus een promotie als je je gele stofjas mocht inruilen voor een witte. Ze werden overigens wel van Rijkswege verstrekt!

Wordt vervolgd

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Mijn carrière [6] — NatLab RU Groningen [4]

  1. Natasza zegt:

    Elke keer als ik hier kom, leer ik er weer wat bij.

    Dank je daarvoor.

    Carpe Diem
    Natasza

  2. tagrijn zegt:

    Grappig die stofjas als statussymbool. In de ambtenarij was het vroeger zo, dat je op een gewone stoel moest zitten totdat je de rang van commies bereikte. Dan kreeg je er een met leuningen.

  3. Dwarsbongel zegt:

    @Tagrijn: Ook hier was het feitelijk ambtenarij, maar van een minder stoelzittende categorie…

  4. Pasula zegt:

    En dat terwijl andere dingen weer anders werken, denk aan karate waarbij je begint met wit, daarna geel etc tot aan zwart (en verder).
    Daar zou uniformering in moeten komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s