K3 en Kader Abdolah

24 mei 2008, 13:00 uur. Hier zit ik dan met mijn laptop op de parkeerplaats van de IJsselhallen in Zwolle. Nu ongeveer zou de zaal open moeten gaan. Het concert waarvoor Oma al vier maanden geleden kaarten heeft besteld, moet over een uur beginnen. Dat is een lang geleden gedane belofte aan Lieke, toen ze longontsteking had en Oma een weekje op haar paste. Als Lieke weer beter zou zijn en drie jaar was, mocht ze met Oma naar K3!
Lieke en K3 is al heel lang een bijzondere combinatie. Als deze meidengroep op TV kwam, zong Lieke al vanaf haar jongste jaren alle liedjes mee, in haar eigen versie van de taal. Toen ze zo ziek was, wilde ze ook steeds K3 horen en zien.
Weer gezond, staat ze hele nummers mee te dansen. Onvermoeibaar! Nog een liedje? Oke, daar gaat ze weer.

Slaapt_5292Van de week ging de telefoon. “Oma, met Lieke, ik ga met jou naar K3 he? Mag ik dan wel bij jullie logeren?” (Papa en Mama hebben een familiefeest.) “Mogen wij dan ook bij jullie lunchen als Mama mij brengt?” Als een echte directiesecretaresse van drie jaar…

Het leek voor Oma nog spannender te zijn dan voor Lieke. Snap ik ook wel, want al het geregel er omheen is niet Lieke’s zorg. Die kon alleen maar niet wachten tot we echt op weg zouden gaan. Toch lag ze heerlijk te slapen toen we aankwamen. Het kostte tijd en geduld om haar voorzichtig wakker te maken, zo diep sliep ze.

Roze_5296Nu staat ze met Oma voor de deur van de IJsselhallen te trappelen, of misschien zijn ze al naar binnen. Hoe vaak heb ik al gehoord, dat Lieke vroeg of er wel een plaatsje voor ze was, en dat Oma uitlegde, dat ze daarvoor kaartjes had gekocht en dat ze op stoel 19 en 20 zouden zitten? Het nummer van de rij heb ik ook wel eens gehoord, maar als Opa kun je natuurlijk niet alles onthouden.

Opa zit met de laptop in de auto te wachten tot ze weer terug zijn. Opa is mee om de auto te besturen, dan kan Oma alle aandacht aan Lieke geven.
Het is nog even spannend hoe dit feest zal verlopen. Een tijd geleden waren we op een kermis. Lieke begon toen te huilen en wou weg van dat harde lawaai. Maar Oma heeft “herriedempers” mee voor zichzelf en voor Lieke. Oordopjes, om het hardste geluid te onderdrukken.
Een ander fenomeen: Lieke is nu dag en nacht zindelijk, maar dat vereist nog enige aandacht. Laatst waren we bij een bruiloft. Op het moment dat de ambtenaar van de burgerlijke stand vroeg: “Wat is daarop uw antwoord?” zei Lieke: “Oma, ik moet plassen!”Intussen lopen er hier nog heel veel roze meisjes rond met moeders die hun verwachtingsvolle dochters soms nauwelijks in toom kunnen houden.

Tussen het schrijven en wachten door lees ik een boek dat ik als impulsaankoop heb meegenomen bij mijn laatste bezoek aan de boekhandel. “De boodschapper” van Kader Abdolah, dat samen met zijn vertaling van de Koran wordt verkocht.
Mijn behoefte om toch eens wat dieper in de Islam en de Koran te duiken, bestond al langer. Ik heb er wel het een en ander over gelezen, in het kader van alle rumoer rond “de islamisering van Nederland”, zoals sommige politici dat noemen. Wat ik van hen tot nu toe vernomen heb, lijkt mij teveel op angsthazerij en xenofobie. De moslims die ik heb ontmoet, waren allemaal uiterst vriendelijke mensen, die vreselijk hun best deden om een positieve bijdrage te leveren in ons land. En die wij hierheen gehaald hebben om het werk te doen waarvoor wij (vaak letterlijk) onze neus ophalen: de smerigste en nederigste karweitjes.
De eerste 22 bladzijden van De boodschapper boeien me ten zeerste. Mijn eerste conclusie luidt dan ook: wat een prachtige schrijver, wat een fenomenale verteller! Wat een verrijking van de Nederlandse cultuur, dat die man in onze taal wil schrijven! En dat kan hij alleen maar, omdat hij ontzettend zijn best gedaan heeft om onze taal en gewoonten te leren.
Wat doen wij om zijn achtergrond, en die van andere moslims, te begrijpen? Maar goed, hij is “te gast” in ons land, toch? Wij mogen alle moslims op één hoop gooien en argwanend zijn tegenover alles wat anders is dan stamppot boerenkool, toch?

Hallen_5293

Het is nu 14:00 uur. De stroom meisjes en moeders is gestopt. Toen die stroom nog volop in gang was, kwam er opeens een grote limousine het terrein op rijden. Daar zullen de meiden van K3 wel in gezeten hebben. Het parkeerterrein staat behoorlijk vol. Ik ben blij dat we mooi op tijd waren. Ik heb nu een plekje waar de auto redelijk in de schaduw staat, en dat wordt alleen maar beter. Als die nu in de volle zon zou staan, zou ik de airco aan moeten hebben om in de auto te kunnen zitten. Op de stoeprand zitten is geen alternatief, dat houdt mijn rug momenteel niet vol.
Oma’s informatie is, dat het concert anderhalf uur duurt. Lezen en schrijven vind ik een mooie invulling van de wachttijd. Ik zou het kunnen vullen met slapen. Misschien doe ik dat ook nog wel.
Na afloop brengen we Lieke terug naar huis. Als Papa en Mama weer thuis zijn, gaan wij ook weer naar huis. Morgenvroeg om 11:00 uur worden we alweer verwacht voor een brunch in eigen omgeving. Daar is op zondagmorgen niet tegen op te staan, als je nog zo’n twee uur moet rijden.

Saai is het hier niet. Ik kijk via het hek uit op een vrij drukke straat. En af en toe (elk kwartier?) hoor ik een carillon. Waarschijnlijk “de Peperbus”. Als ik met de laptop bezig ga, doe ik mijn shirt aan. Dat is donkerder dan mijn witte T-shirt met tekst, dat heftig weerspiegelt op het beeldscherm.
Er zitten alweer een tijdje een paar moeders met kinderen klaar voor het volgende concert. Drie doen ze er vandaag, de meiden van K3. En verbeeld ik me dat, of komen de eersten alweer naar buiten?  Is het al afgelopen?  Dat kan haast niet, ze zijn nog geen uur bezig. Of zijn die kindjes toch een beetje overdonderd door het real-life showgeweld? Misschien moeders die voor de stroom uit wegwillen en het zekere voor het onzekere nemen?
Ik heb in elk geval nog geen noodsignalen ontvangen. Zou Lieke de gehoorbeschermers in hebben, of zou het allemaal wat meevallen?
De verhalen komen straks wel. Zo’n anderhalf uur rijden, en als Lieke niet in slaap valt, wordt het genieten, denk ik.

Heeft Oma de oordopjes in? Ze loopt al een tijdje bij de KNO-arts in het UMCG. De laatste afspraak was er bij in geschoten, omdat ze als calamiteitenhulp naar haar dochter was.
Ik ben benieuwd. Een tijdje geleden was het ook niet goed met haar ene oor en maakte ze een spoedafspraak. Toen was de volgende dag haar gehoor een stuk beter, en meting wees uit dat het zelfs beter was dan bij de vorige meting.
Het plekje dat ik gekozen heb om de auto neer te zetten is voortreffelijk. De auto blijft koel en de wind is intussen toegenomen, zodat er een fris briesje door de open raampjes blaast.

Ik ben  moe van het lezen en schrijven en wil een dutje doen. Het valt eerst niet mee: ik hoor steeds onverwachte geluiden. Het raampje gaat een eindje dicht omdat de wind me nu toch even stoort. Als ik weer bij m’n positieven kom, heb ik toch even echt geslapen.

Nog wat lezen, nog wat schrijven. O, nu komt er toch echt een stroom roze meisjes met hun moeders op gang, het parkeerterrein op. Anderhalf uur, dat komt overeen met Oma’s informatie.
Ik berg mijn laptop en Kader Abdolah’s Boodschapper op en ga zo staan dat ik zo goed mogelijk de stroom kan overzien. Oma heeft nog wel eens de neiging om terug te lopen als ze een winkel uit komt en eigenlijk verder wil, maar nu gaat de stroom maar een kant op. Het zijn heel veel mensen en nog meer
roze meisjes. Als ik ze eindelijk zie aankomen, zijn er al een heleboel auto’s weg. Oma draagt Lieke. Uitgeput, neem ik aan. Lieke is de eerste die naar me begint te zwaaien. Oma zet haar neer, maar gelukkig houdt ze Lieke nog vast: ze moeten de uitgaande stroom auto’s nog kruisen. Als dat gebeurd is, komt Lieke hard naar me toe rennen en krijg ik een knuffel. Het verhaal komt er nog niet uit, te overdonderd door de vele indrukken!

Als we weer geïnstalleerd zijn gaan we rijden. We zullen onderweg wat gaan eten, McD ofzo. We hebben ooit aangelegd bij een KFC in Apeldoorn, dat is ons goed bevallen. Maar als we bij die afslag zijn, slaapt Lieke als een roze roos. Jammer om wakker te maken, onze honger is ook nog niet zo heel groot.

K3532425_log

Onder het rijden vertelt Oma over haar belevenissen in de zaal. Hoe ze maar half heeft kunnen genieten van Oma’s aan de top omdat Lieke zich niet gebonden voelde aan de stoel waarvoor ze een kaartje had, maar tussen allemaal roze meisjes in het gangpad stond te dansen, in de donkere zaal. Oma’s angstdroom: "WAAR IS M’N KLEINDOCHTER!?!?!?"
Haar verslag is te vinden op haar eigen weblog De Zonzijde.

Mcomalieke_5338We rijden op de A15 als Oma ineens zo’n grote ronde M boven een talud zit uitsteken. Ik kan nog net de afslag nemen. Op de parkeerplaats wordt Lieke langzaam wakker. Voor de balie is het druk, maar er zijn tafeltjes genoeg vrij, zowel binnen als buiten. We gaan binnen zitten, want het waait nogal. Als het eten op is, is Lieke als herboren. We rijden verder. Als Papa en Mama thuiskomen, loopt Lieke lekker gebadderd in haar pyamaatje rond en is blij. Er gaat niets boven Groningen Mama!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op K3 en Kader Abdolah

  1. tagrijn zegt:

    Op deze manier was het dan toch ook voor jou een onderhoudend dagje uit.

  2. Dwarsbongel zegt:

    @Tagrijn: absoluut! Ik heb me geen moment verveeld!

  3. Belinda zegt:

    Dat hebben jullie prima geregeld zo. Oma en Lieke naar de meidengroep en Opa lekker met een goed boek en laptop in de auto!

  4. Gelkinghe zegt:

    Zonet komt het persbericht binnen dat Kader Abdollah de nieuwe gastschrijver van de RUG is. Het mailtje met het persbericht heb ik al naar je toegestuurd. De gastschrijver geeft onder meer een aantal publiek toegankelijke lezingen.

  5. Yolande zegt:

    Wat een leuk verhaal, Opa!
    Maar goed dat je niet naar binnen bent gegaan. Je hebt je tijd goed besteed, Dwarsbongel!(zo dwars vond ik je dit keer niet)

    In onze multiculturele samenleving is het niet slecht voor de Nederlanders om de Koran te gaan lezen.
    Nu is het dan mogelijk.

    Hopelijk brengt deze vertaling van Kader Abdollah veel goede indrukken bij diegene die het leest.

    Misschien dat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s