Nieuwsberichten

080802_uitraam2jaar_104_01ed_2

Soms (of vaker) zie je in een nieuwsmedium een bericht dat iets uit je geheugen terugroept. Dat was het geval met dit bericht op Teletekst.
We logeerden nogal eens bij mijn schoonmoeder. Die woonde op een bovenwoning in Groningen. Het waren al wat oudere huizen, bloksgewijs om een pleintje gebouwd met in het midden een vijver. In de tijd dat ze gebouwd werden waren het huurwoningen voor ambtenaren, onderwijzend personeel, en meer van dat soort mensen. De huizen waren al wat verouderd, maar nog steeds straalden ze een goede sfeer uit. De eerste keer dat ik daar in huis kwam terwijl het licht was, herkende ik de vijver van wandelingen met mijn oom en tante. Die woonden daar niet al te ver vandaan, bij een ander, groter plantsoen.
Het huis waarin mijn schoonmoeder woonde, had drie woonlagen: op de begane grond woonden de benedenburen. Zij woonde boven en had een woon- en een slaapverdieping ter beschikking. Weliswaar waren er ten tijde van mijn verschijning bij dat gezin al drie van de zes kinderen de deur uit, maar nu hadden alle kinderen hun eigen kamer om te slapen en huiswerk te maken. De vader was al overleden, enkele jaren voor mijn eerste contact met een andere dochter dan waar ik later mee trouwde. We zaten bij dezelfde jeugdclub en de daaruit voortgekomen "Toneel- en Cabaretgroep".
Ik trouwde dus met die andere dochter, we verhuisden en kregen twee kinderen. Eerst een dochter, daarna een zoon. En met onze kinderen logeerden we nog regelmatig bij mijn schoonmoeder.
Tijdens een van die logeerpartijen stonden we, als volwassenen, allemaal op straat. Waarschijnlijk om een van de andere familieleden uit te zwaaien. Of om uit te waaien, wat bij warm weer op een bovenwoning in de stad niet vanzelf gaat.
Onwillekeurig kijk je dan wel eens in het rond, zomaar. Bijvoorbeeld langs de gevels. Welke deuren horen bij welke mensen? Welke ramen horen bij welk huis?

Ik weet niet of ik de eerste was die het zag, maar toen ik het zag was het alsof ik een ijskoude hand in mijn nek voelde: mijn zoon, misschien drie jaar toen, stond op de bovenste verdieping rechtop in de vensterbank. Geleund tegen een raam, waarvan ik weinig vertrouwen had in de deugdelijkheid van de sluiting. En hij zou die sluiting ook gemakkelijk open kunnen krijgen, slim als hij was.
Inmiddels zag het hele gezelschap wat er aan de hand was en constateerde dat de kwajongen voortijdig zijn middagslaapje had beëindigd en op avontuur was gegaan, en dat zijn bedje te dicht bij de vensterbank stond…
Dit klinkt allemaal alsof de situatie heel lang duurde, en zo voelde het ook. Toch duurde het maar kort voordat ik in actie kwam. Met de moed der wanhoop (letterlijk!) ben ik met meerdere treden tegelijk die drie lange trappen op gevlogen. Misschien nog wel meer met het gevoel dat ik mijn zoon niet te pletter zou willen zien vallen, dan met de overtuiging dat ik hem op tijd zou kunnen bereiken.
Alle anderen stonden nog met vrees en beven naar boven te kijken toen ik toch op tijd boven was. Hoe heb ik het voor elkaar gekregen om, waarschijnlijk met gierende ademhaling, rustig tegen mijn zoon te praten en hem bij dat vervloekte raam met de gammele sluiting weg te tillen, zonder hem deelgenoot te maken van de paniek van de volwassenen?
Onderweg naar beneden ben ik de trappen rustiger afgedaald dan ik normaal altijd deed, uit angst dat er alsnog iets mis zou gaan.

Mijn huwelijk is al lang beëindigd, mijn schoonmoeder is overleden na haar laatste jaren in een moderne aanleunwoning te hebben doorgebracht. Ook na de scheiding was ik daar welkom.
Mijn zoon wordt dit jaar 39 (=3 x 13), maar hij herinnert zich vast niets van deze gebeurtenis… Hij en ik hebben nieuw geluk gevonden.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

9 reacties op Nieuwsberichten

  1. en uiteindelijk gaat het dus om die laatste zin…

  2. Goh, ik heb het ademloos zitten lezen net alsof ik er zelf bij was. Pffffffff…goed afgelopen dit.

  3. tagrijn zegt:

    Ik kan me voorstellen dat zoiets je niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk de adem beneemt. Wat een hachelijk avontuur en zoiets vergeet je uiteraard nooit.

  4. Pasula zegt:

    Wow… een gebeurtenis die indruk blijft maken, je hele leven lang!

  5. Gelkinghe zegt:

    Was dit in de Zeeheldenbuurt misschien?

  6. Dwarsbongel zegt:

    @allen: ik zie hem daar inderdaad nog steeds staan… maar gelukkig weet ik dat het goed gegaan is.
    @Gelkinge: nee, Nassauplein.

  7. Kersje zegt:

    Pfffffffff…. ook ik hield even mijn hart vast…mooi opgeschreven! Ik heb zelf drie smurfen dus ik weet hoe angstig je soms kunt zijn…

  8. Natasza zegt:

    Een mooie reflectie.

  9. FeeX zegt:

    Ik heb ook een zoon die de meeste bloedstollende capriolen uithaald..

    Apen zijn het!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s