Het geheim van Appingedam

Ria Smid stuurde me een uitnodiging voor een manifestatie in Appingedam.Het geheim van Appingedam – intrigerende titel voor mij!

LangetantemienEen oudtante, tante van mijn moeder, is er zelfstandig hoedenmaakster geweest. Ze is aldaar op 2 december 1972 op 87-jarige leeftijd ongetrouwd en kinderloos overleden. Voor mij heette ze "Lange tante Mien", omdat er in mijn dagelijkse omgeving een "Kleine tante Mien" was, een zus van mijn moeder.Ik ben als kind met mijn moeder op bezoek geweest bij Lange tante Mien. Ik herinner me dat we in een uitbouw van het huis boven het water, het Damsterdiep zaten. Dat is me altijd bijgebleven, hoe vervaagd het beeld ook is. Ook dat het een lieve tante was. Ze had een pukkel op haar gezicht waar haren op groeiden. Ik heb nog wel een duidelijke herinnering aan de rood/groene autobussen van de D.A.M. die in Groningen op het Damsterdiep hun station hadden.

Het is, pakweg, een jaar of twee geleden dat Marijke en ik in de buurt van Appingedam kwamen. We maken wel vaker een rondritje door "’t Hoge Noorden", maar die keer wou ik even zoeken naar het graf van Lange tante Mien. Met graven en begraafplaatsen heb ik iets. Voor mij is het een vast bestanddeel van mijn leven. Een plaats van rust en overdenking.
Ik had al lang daarvoor al een keer schriftelijk bij de Gemeente gevraagd of er informatie over het graf van "Lange tante Mien" beschikbaar was. Op de kaart had ik de desbetreffende begraafplaats al een keer opgezocht, maar ik had die informatie niet bij de hand.
We zagen bordjes die naar een begraafplaats verwezen, en volgden die klakkeloos. Op de begraafplaats begon ik systematisch te zoeken, Je weet wel: van linksboven naar rechtsonder, rij voor rij alles bijlangs. Marijke ging op de bonnefooi wat rondlopen. Niet zo lang daarna ging mijn mobieltje. Marijke was op goed geluk bijna rechtstreeks naar het juiste graf gelopen…

Later heb ik ergens een ansichtkaart of brief gezien met een adres in Appingedam, dat het adres van Lange tante Mien geweest zou kunnen zijn. Het zou aan de Solwerderstraat geweest kunnen zijn, maar sinds mijn kindertijd heb ik nooit meer in Appingedam rondgelopen… Zo blijft ook dat een geheim, want ik kan mijn moeder niet meer raadplegen.

Via de website Het Geheim van Appingedam bekeek ik het programma en vond daar onder andere Molukse muziek en dans, en de (bijbehorende) exotische hapjes.

Dat is voor mij een link met een recenter verleden. In de familie van mijn ex-echtgenote had ik twee zwagers van Molukse afkomst. Heel verschillend, maar met beide kon ik erg goed overweg. Ik herinner me ook de gastvrijheid van hun families. En bij familiesamenkomsten nam iedereen uit alle hoeken van het land heerlijke gerechten mee.

Die band was er de oorzaak van dat ik bijna slaande ruzie heb gehad met collega’s. Er was een treinkaping door Molukse jongeren aan de gang. Ik liet merken dat ik de frustratie begreep van de Molukse gemeenschap in Nederland, waarvan deze acties extreme uitvloeisels waren: je zult maar "tijdelijk" uit je tropische paradijs naar Nederland verkast worden, en dan later te horen krijgen dat je niet terug kunt, en zoek het zelf verder maar uit.
Ik veroordeelde tegelijkertijd de kaping, maar dat begrip had ik niet moeten tonen: ik werd aangevallen alsof ik zelf die trein gekaapt had. "Die Molukkers moesten niet zeuren, want het was al zo lang geleden…"

Op de "Damster" site klikte ik door naar Masohi. Doordat het geluid van mijn PC heel zacht stond, duurde het even voordat de automatisch gestarte muziek boven mijn handelingenrumoer uitsteeg. Ik draaide het volume op, en dat ging vervolgens in één streep door omhoog. Het was muziek van Naruwe. Ik heb geen behoefte om het te ontkennen: ik hield mijn ogen niet droog!
Er bleek ook een YouTube link te bestaan, waar het beeld groter is en de Maleise tekst in beeld komt. Behalve deze titel, Katong Mau Bale, staat daar nog meer moois van Naruwe.

Wat pakt mij nu zo in deze muziek? Wat zeker meespeelde is de samenzang, en verder? Herinneringen aan de tijd dat de Kilima Hawaiians regelmatig op de radio waren? Dat redelijk gelukkige deel van mijn jeugd? Ik ben vanaf het begin ontroerd geweest door het geluid van de "Hawaii-gitaar", of, zoals het nu genoemd wordt, slide-gitaar.
Is het het heimwee naar een verloren paradijs, dat in die muziek doorklinkt?

Waarschijnlijk blijft ook dat geheim bestaan.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Het geheim van Appingedam

  1. tagrijn zegt:

    Muziek waaraan een persoonlijk verhaal is verbonden, doet je altijd wat. Ik hou zelf erg van muziek van andere culturen, maar toevallig heb ik nou net helemaal niets met ‘dessamuziek’.

  2. harma zegt:

    Wij noemden haar “ouwe tante Mien”. Eerlijk gezegd vond ik haar een beetje eng vanwege die pukkel. Ik moest haar altijd een zoen geven en deed erg m’n best om de pukkel niet te raken. Laatst hoorde ik van mijn moeder dat zij (tante Mien) ook nog in het huis naast opa en oma aan de Molenkamp heeft gewoont. Na de oorlog is ze teruggegaan naar Appingedam. Misschien dat m’n moeder ook nog weet in welke straat ze daar woonde. Ik zal haar er eens naar vragen.

  3. de kilima’s… draaide mijn moeder vaak… mooie herinnering…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s