Kinderverhaaltje: de Giraf en de Zebra

Op de savanne liepen heel veel dieren. De meeste dieren liepen twee aan twee of in groepjes.
Een Zebra en een Giraf, die allebei alleen liepen, kwamen elkaar tegen bij de drinkplaats en raakten aan de praat.
“Wat heb jij mooie duidelijke strepen”, zei de Giraf. “Mijn vlekken zijn zo ingewikkeld, daar moet je heel goed naar kijken om het patroon te herkennen.”
De Zebra zei: “Ik vind die vlekken anders best mooi, want bij mij is het zo zwart-wit en jij hebt kleuren.”
“Buk je eens”, zei de Zebra tegen de Giraf, “dan kunnen we aan elkaar snuffelen, want dat is heel gezellig.”
Dat deed de Giraf en hij vond de Zebra wel lekker ruiken, en zo konden ze elkaar ook beter verstaan.
Ze merkten dat ze elkaar aardig vonden. “Zullen we samen verder lopen?”, vroegen ze tegelijk. Zo gezegd zo gedaan.

080917_GirafZebra-1-6747

De Giraf deed af en toe zijn hoofd weer gewoon, zijn nek omhoog.
Hij zag dan de wereld weer zoals hij die anders ook altijd zag.
Hij zei tegen de Zebra: “Strek je nek eens zover als je kunt, zelfs als je niet zo hoog komt als ik kun je genieten. Ik vind dit uitzicht zo prachtig mooi, zo kun je véél verder kijken! En deze bladeren vind ik zo lekker, direct vers van de boom!”
De Zebra probeerde het wel, maar zij kon natuurlijk nooit zo hoog komen als de Giraf.

Daarom liep de Giraf heel vaak met zijn nek gebogen, om beter met de Zebra te kunnen praten.
De Giraf plukte een bos bladeren die hij lekker vond en gaf die aan de Zebra.
Toen zij er aan proefde riep zij: “Bah, wat een verschrikkelijke smaak heeft dat. Ik vind gras en bladeren van de grond veel lekkerder!”
De Giraf at ook wel gras maar het kostte hem moeite om zover te bukken.

Na een poos kreeg de Giraf pijn in zijn nek en moest zijn kop steeds vaker omhoog doen. Hij rook dan ook allerlei geuren die van ver door de wind naar hem toe geblazen werden. De Zebra rook die geuren niet, omdat dichter bij de grond andere geuren sterker waren. Daar was de Zebra aan gewend, dus misschien had ze die geuren van de Giraf wel helemaal niet lekker gevonden omdat ze van zo ver weg kwamen.

Omdat de Giraf steeds vaker met zijn hoofd omhoog liep, ging de Zebra ook steeds meer haar eigen gang. De Zebra vond steeds omhoogkijken ook te moeilijk, dus hield ze haar hoofd gewoon en kon de Giraf toen niet meer goed aankijken.
Als de Giraf zijn hoofd omhoog had en de Zebra keek naar het hoofd van de Giraf, dan zag ze alleen maar de blauwe lucht en soms werd ze verblind door de zon.

Na een tijdje kreeg de Giraf het gevoel dat ze toch niet zo heel erg goed bij elkaar pasten, maar durfde dat haast niet tegen de Zebra te zeggen.
Het leek hem ook niet zo prettig om weer alleen te lopen en hij wist dat de Zebra er nu helemaal op rekende dat ze samen zouden blijven, ook al liepen ze met hun hoofden zo ver uit elkaar.

Toen hij er toch een keer voorzichtig met de Zebra over probeerde te praten, werd de Zebra eerst heel verdrietig en daarna heel boos.
Ze had helemaal niets gemerkt van het probleem van de Giraf, want die hield niet zo van zeuren. Daarom praatte hij niet over de pijn in zijn nek.
Hij praatte wel steeds vaker over wat hij in de verte zag, maar de Zebra kon zich daar niets bij voorstellen.
Ze vond het ook steeds gewoner om met de Giraf om te gaan en besteedde daarom ook minder aandacht aan de verhalen van de Giraf.
Voor haar was het steeds hetzelfde verhaal in andere woorden, terwijl het voor de Giraf over heel verschillende dingen ging. De Giraf kreeg ook steeds minder aandacht voor wat de Zebra zei over het gras, want daar begon zij steeds meer over te praten.
De Giraf zag dat gras ook wel maar dan vanuit de hoogte. Als hij het van dichtbij wou zien moest hij zo ver bukken.
De Zebra vond het allang goed zo, als ze maar gezellig in de buurt van de Giraf kon lopen. Daarom had ze ook niet gemerkt hoe de Giraf veranderde.
De Giraf zei dat hij veel meer met zijn nek rechtop wou blijven lopen, maar toen zei de Zebra: “Dan wil je dus niet meer bij mij blijven? Ben ik niet goed genoeg meer?”
“Als ik zo gebogen loop, dan ruik en hoor ik het gras en de aarde, die zijn dan te sterk, en niet de geuren en geluiden uit de verte waar ik zo van hou, die zijn zo dun.”

Nu werd de Zebra pas echt boos. Ze schreeuwde: “Giraffen hebben helemaal geen gevoel, en ik heb altijd pech!”.
De Giraf zei: “De dierenarts heeft juist gezegd dat ik overgevoelig ben, omdat ik vanaf mijn jeugd al te vaak met gebogen nek heb moeten lopen.”
Maar dat hoorde de Zebra al niet meer, want ze werd heel boos op de dierenarts en op alle mannetjesdieren.
“Jij huilt helemaal niet!”, zei de Zebra, maar de Giraf verstopte zijn hoofd in een boom en droogde zijn ogen aan de bladeren.

080917_GirafZebra-2-6761
Tekst en foto’s: ©Gauke Zijlstra, 2000/2008

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

12 reacties op Kinderverhaaltje: de Giraf en de Zebra

  1. FeeX zegt:

    mogenlijkheden ,onmogenlijkheden.. dromen en realiteit.
    Een zebra is een zebra, en een giraf een giraf.
    Toch wel jammer.. Dat de sterke punt van de giraf ook zijn zwakke punt was.
    En dat er geen begrip voor was, ( op dat moment?)

  2. tagrijn zegt:

    Dat kan best wel wat worden. Een kind met een ruitjespatroon. Mar dan wel eerst de relatieproblemen oplossen.

  3. Belinda zegt:

    Prachtig verhaal vol symboliek. Ze willen wel samen maar in de praktijk lijkt het niet haalbaar.

  4. Ik vind het wel een ontroerend verhaal, maar het lijkt net of er nog een vervolg moet komen…?

  5. Dwarsbongel zegt:

    Het vervolg was, dat de giraf een andere giraf ontmoette waar hij het heel goed mee vinden kon.
    De zebra zag dat een keer en liep luid scheldend achter ze aan; speelde de slachtofferrol: “Die slet van een giraf is wel goed genoeg voor jou he, omdat ze een lange nek heeft?”
    En dat terwijl ze die giraf helemaal niet kende…

  6. HUUB zegt:

    het blijven aparte dieren…

  7. Hahaa, toch een fraai einde!

  8. UncleB zegt:

    Toch hadden die beesten juist door hun verschillen samen beter samen kunnen werken.

  9. Natasza zegt:

    Wat een mooi verhaal, met inderdaad een fraai eind.

  10. wat een lief verhaaltje
    en zo’n streepjescode is
    best ingewikkeld:)

  11. Pasula zegt:

    Schitterend verhaal en ja, ik kan er veel uithalen (over vorige relaties)

  12. lorena zegt:

    hoi ik ben lorena
    ik vind het zon leuk verhaal dat ik het over heb geschreven

    van lorena

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s