Schijnvriendschap?

Vriendschappen kunnen uitdoven. Dat is een verschijnsel dat nu eenmaal voorkomt. Zo had ik een vriend, die ik lange tijd beschouwd heb als mijn beste vriend. Nee, veel vrienden heb ik nooit gehad. Daar zijn allerlei oorzaken voor aan te wijzen, en cynici mogen hun eigen conclusies trekken. Die hebben toch altijd gelijk.

Het begon toen hij kwam werken op dezelfde afdeling als ik. We bleken goed op elkaar te reageren. Hij was een halve generatie jonger dan ik, maar dat viel weg.
Dat onze karakters heel verschillend waren, was van meet af aan duidelijk. Ik was techneut tot op het bot en, ik geef het toe, een nogal serieuze, wat filosofisch ingestelde droogkloot. Hij hing meer de bon-vivant uit, had een behoorlijk grote waffel en een stuk brutaliteit, waarmee hij deuren open kreeg die voor een bescheidener mens gesloten blijven.
Toen we, wegens uitbreiding van het bedrijf, met ons tweeën in één werkkamertje in een barak werden geplaatst, ontwikkelden we een bepaald soort humor waar we, denk ik, allebei plezier in hadden. We bouwden daar ook in het hele bedrijf een reputatie mee op.

Hij had voor zichzelf een andere weg gedacht dan daar te blijven werken. Via het bedrijf kreeg hij de kans om een jaar in Zuid-Afrika te werken, zo jong als hij was.
Het was een hele omschakeling. We schreven elkaar brieven, bijna wekelijks. Er was nog geen internet en dus ook geen e-mail. Het waren de hoogtijdagen van de Apartheidspolitiek. Ik verbeeld me dat onze briefwisseling voor hem toch een soort houvast is geweest.

Na die tijd werkte hij de meeste tijd nog wel voor ons bedrijf, soms direct, soms indirect. Hij reisde de hele wereld over en sloeg zich overal doorheen. Een tijdlang had hij, samen met een vriend, een eigen bedrijf in Amerika, waar hij toen woonde. Dat moest hij opgeven toen zijn vrouw heimwee kreeg en ze terug moesten naar Nederland. Ook daar heeft hij zich goed doorheen geslagen.

Ik bleef op dezelfde lokatie werken, zij het dat ik een keer van afdeling wisselde. Ik verdiepte me steeds verder in de techniek, die steeds sneller veranderde. Levenslang leren is nu een modekreet, voor mij toen al praktijk.

Door ernstige, onverwerkte gebeurtenissen uit het verleden raakte ik in een langdurige depressie. Niet diep genoeg om niet meer te kunnen werken, of was het werk mijn reddingsboei waaraan ik me vastklampte? Huisarts en bedrijfsarts wisten er geen andere raad mee dan pillen. Intussen ging het thuis ook niet goed: wat is oorzaak, wat gevolg?
Tijdens een van de dieptepunten kwam mijn zwervende vriend langs, op een tussenstop in een wereldreis. Hij herkende mij nauwelijks, zo in mezelf gekeerd was ik. Ik ben hem er nog steeds dankbaar voor dat hij me toen een avond mee uit genomen heeft. Dat heeft me over een eerste drempel geholpen.
Wel heb ik toen van hem het eerste college gehad, hoe hij vond dat mijn problemen opgelost moesten worden: niet zeuren, flink zijn, dat verleden is aanstellerij. En hij was zelf ooit ook een keer bijna overspannen geweest, tot hij de kop in de wind gegooid had, toen was het over.

Bij mij heeft het langer geduurd. Mijn toenmalige chef (zijn personeel was verdeeld in vriendjes en geen vriendjes, ik behoorde tot de tweede groep) vond dat ik niet goed functioneerde en zocht samen met personeelszaken een training uit. Ik had daar geen bezwaar tegen. Bij het intake-gesprek concludeerde de psycholoog binnen tien minuten, dat ik voor een falikant verkeerde training was aangemeld.

De aanmelding werd gewijzigd en die training heeft mijn leven drastisch veranderd. Ik heb, binnen het bedrijf, ander werk gevraagd en gekregen, bij een andere chef. Ik heb hard gewerkt om te proberen mijn huwelijk weer op de rails te krijgen, maar uiteindelijk hebben we besloten dat we niet konden komen waar we wilden.

Mijn vriend is ongeveer tegelijk met mij gescheiden. In tegenstelling tot mij, was er bij hem al iemand anders in het spel, en wel in zijn geliefde Amerika.
In augustus 1997 ben ik uit huis gegaan, in december werd de scheiding officieel. Eind januari 1998 trouwde mijn vriend al met zijn nieuwe vrouw. Ondanks mijn penibele financiële situatie ben ik op zijn uitnodiging ingegaan. Mijn eerste buitenlandse reis als privé-persoon, en meteen naar Amerika.
Ik had tot dan toe een beperkt aantal dienstreizen gemaakt in Europa. Nu moest ik, toch al niet zo’n held, alles zelf regelen. Al met al, voor hem routine, voor mij de grootste stap die ik ooit voor een vriend gemaakt had.
Maar om nou voor één dag helemaal naar Amerika te vliegen? Ik heb er een week van gemaakt. Dat terwijl mijn eerste kleinkind twee weken later geboren zou worden.

De eerste paar dagen heeft hij het (luxueuze) hotel geregeld en betaald. Hulde! Met een paar van de mannelijke gasten hebben we een soort van vrijgezellenavond gehouden. In een grote danshal liet ik, toen we even met z’n tweeën stonden, even iets van mijn emoties blijken, mijn melancholie. Prompt kwam hij weer met een college hoe ik daarmee om diende te gaan: "Je moet het verleden laten rusten!" Mijn reactie: "Dat kan ik pas als het verleden mij met rust laat," was op rotsige grond gezaaid, want dat was kennelijk aanstellerij. Jammer van die mooie avond, het overschreed mijn drempel. De anderen vroegen daarna wat er met mijn ogen was. Hij gaf er eens te meer blijk van, dat hij psychische problemen niet serieus neemt, en daarmee ook mij niet. Ik had op dat moment acuut terug willen gaan naar huis, maar ik heb me herpakt.

Een paar maanden later was hij weer in Nederland. We hadden afgesproken dat we samen de avond zouden doorbrengen en dat hij bij mij in de flat zou overnachten.
Na een uitgebreid diner stelde hij voor om langs te gaan bij een vrouwelijke collega, waarmee hij al vaak op stap geweest was (hij had nogal een reputatie als rokkenjager en daar was hij trots op).
Dat was even een gezellig gesprek, maar binnen de kortste keren waren zij samen op de bank aan het rommelen. Dat is niet mijn idee van hoe je je als pasgetrouwd man gedraagt en hoe je je tegenover een vriend gedraagt, die er dan voor joker of als voyeur bij mag zitten.
Ik heb toen mijn conclusie getrokken: "Ik heb sterk de indruk dat ik hier overbodig ben!" en ben weggelopen. Hij heeft me nog kwaad iets achterna geroepen, maar ik was te verdrietig en teleurgesteld om daar nog vatbaar voor te zijn. Bovendien vond ik, dat ik meer reden had om kwaad te zijn. Ik ben naar huis gelopen, naar het andere eind van de stad.

We hebben elkaar daarna wel weer ontmoet, als hij in Nederland was. Altijd in dezelfde kroeg waar we ook eerder wel samen kwamen. Zo heeft zijn vrouw ook mijn nieuwe vriendin ontmoet.
Later ben ik ook weer getrouwd. Nog later zijn mijn lief en ik allebei weblogs begonnen.

Mijn lief plaatst positieve berichten die ze dagelijks in het nieuws vindt. Dat gaat dan nog wel eens over een lichtpuntje voor mensen in de WAO of voor moeders met kleine kinderen, die in de steek gelaten zijn. Of over erkenning van het ziektebeeld ME na jarenlang gesteggel. De reactie uit Amerika: "Ik weet niet of dat wel zo’n positief bericht is. Dit zet de deuren wagenwijd open voor nog meer uitkeringsfraude." en: "ME is nou eenmaal moeilijk vast te stellen en gemakkelijk te simuleren. "
Dat vind ik een nogal bedenkelijke reactie van iemand die met "rugklachten" voortijdig van zijn militaire contract afgekomen is, en nog jarenlang een kneuzenpensioentje kreeg. Maar dat wil hij niet meer horen.
En juist al heb je inmiddels zelf lichamelijke belemmeringen, ik vind het nogal hooghartig en kortzichtig om er trots op te zijn dat je geen uitkering en geen inkomen hebt, als hatelijk commentaar op uitkeringstrekkende bijstandsmoeders en arbeidsongeschikten, vanuit de riante positie dat je vrouw een ruim bovenmodaal inkomen geniet.

Zo kwamen er nog veel meer reacties uit Amerika van uitermate zure of zelfs cynische aard. En dat van iem
and die vindt dat hij zelf zo positief in het leven staat? Altijd en overal achter alles fraude en misbruik van voorzieningen te weten, hoe moet je dan in elkaar zitten!
Als ik hem, in ook een reactie, daar dan op wees, en op het tegenstrijdige met zijn eigen leven, dan had ik de grote wijsgeer op zijn … getrapt, en sloeg ik de plank helemaal mis, volgens hem. Dan was ik een azijnzeiker of zelfs gifpisser.

Kortom, hij mocht de Waarheid aan ons verkondigen en daar dienden we dankbaar voor te zijn. Maar toen ik een keer met een hem onwelgevallige mening op zijn weblog had gereageerd, kreeg ik per omgaande een IP-ban. Daardoor kon ook mijn lief niet meer op zijn log reageren. Ze heeft hem per e-mail op zijn kinderachtigheid gewezen en hij heeft de IP-ban toen weer opgeheven. Nee, wij hebben geen moment overwogen om hem een IP-ban te geven…

Hoewel hij al eens op zijn eigen weblog, voor eigen parochie, heeft aangegeven dat hij geen energie meer aan mij wou verspillen, bezoekt hij regelmatig onze logs.
Af en toe reageert hij ook. Als ik daar dan ad rem op reageer, probeert hij nog steeds, net als vroeger, het laatste woord te hebben. En dan vertelt mijn lief mij kort daarna (ik kijk nooit meer) dat er weer een wrang stukje op zijn log is geschreven, dat vast over mij gaat.
En dat voor iemand die mij publiekelijk schijnvriendschap heeft verweten, en even publiekelijk de vriendschap heeft afgeschreven. Maar dat weet hij dan even later zogenaamd niet meer.
Nou ja, hij heeft er misschien tenminste nog iets van geleerd: zijn statement dat hij altijd gelijk heeft, heeft hij van zijn weblog verwijderd.

Nu ik dit schrijf, bedenk ik dat ik misschien nog een aantal brieven heb uit die begintijd, in een nog niet uitgepakte verhuisdoos. Ik denk dat ik die morgen maar eens ga opzoeken en ritueel verbranden. Je moet je verleden immers niet met je meeslepen?
Daarmee sluit ik dit stuk verleden dan definitief af: het is genoeg geweest. Ik zal niet meer over hem schrijven (ook al denkt hij vaak van wel) en niet meer op hem reageren (ook al denkt hij vaak van wel).

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

10 reacties op Schijnvriendschap?

  1. tagrijn zegt:

    Zo, dat is een heel verhaal. Troost je met de gedachte dat heel veel vriendschappen door zulk soort zaken kapot gaan. Mensen die oppervlakkig met elkaar omgaan, nooit iets aan de orde stellen ,krijgen ook geen ruzie. Maar oppervlakkigheid, nee, dat zit er bij jou (gelukkig) niet in.

  2. Dwarsbongel zegt:

    @Tagrijn: Dank je voor je wijze woorden, en voor je compliment.

  3. Natasza zegt:

    Vervelend dit soort situaties, voor alle partijen. Ik weet niet of het internet de beste plek is om dit uit te spreken, maar sterkte ermee.

  4. UncleB zegt:

    Wat een verdrietig verhaal. Als ik jou was zou ik inderdaad die brieven ritueel verbranden. Zo’n “vriend” ben je beter kwijt dan rijk.
    Veel sterkte ermee.

  5. Dwarsbongel zegt:

    @Natasza: Ik heb ook heel lang geaarzeld, maar omdat dit een soort veenbrand is die al heel lang juist via internet doorsmeult, heb ik hiervoor gekozen.

  6. Belinda zegt:

    Dit is zeker een triest verhaal van hoe het kan lopen met vriendschappen.

    Duidelijk dat jullie elkaar niet begrepen/begrijpen en dan kan je beter een punt zetten achter de relatie.

    Want wat is vriendschap? Er zijn wanneer het nodig is, in goede en in slechte tijden. Wie weet helpt deze log je om afstand te nemen.

    Ik zou die brieven zeker niet verbranden want je hebt ook goede herinneringen aan hem en als je ze verbrandt lijkt het net alsof het nooit je vriend is geweest.

    Het kan soms raar lopen in een mensenleven en iedereen doet het op een manier zoals hij zelf denkt dat het goed is. Sterkte ermee!

  7. Dwarsbongel zegt:

    @Belinda: Dank je voor je goede woorden. Maar wat gebeurd is, is nu eenmaal gebeurd.

  8. Vincent zegt:

    Wat grappig dat je over brieven verbranden schrijft. Ik dacht laatst aan de enige keer dat ik brieven verbrande. Het enige dat ik me er nog van kan herinneren is de rook en hoe een van m’n bovenburen uit het raam keek. Die moet geschrokken zijn van de ‘brand lucht’. Ik deed dit in een kleine achtertuin in de jordaan in A’dam. Ik geloof wel dat het me opluchtte.

  9. Pasula zegt:

    Heftige log. Ik weet ook niet goed hoe ik erop moet reageren, ik wil een verhaal altijd van twee kanten horen, maar het moet voldoende zijn om te weten dat als jij je niet meer happy voelt in een vriendschap, je de vriendschap idd beter vaarwel kunt zeggen. Het moet wel van twee kanten komen.

    Mensen veranderen gedurende hun leven, soms verander je samen in een vriendschap en groei je met elkaar mee en soms merk je dat het tijd is voor verandering. Ik hoop voor jullie dat jullie in de toekomst als je elkaar tegen komt, gewoon kunnen groeten zonder vervelende gevoelens. Sterkte ermee Dwarsbongel.

  10. AC zegt:

    poeh, heftig log met nare gebeurtenissen.
    in mijn ogen ben je nog vrij coulant met hem geweest. bij mij had ik het al afgekapt na de eerste reactie uit de USA over ME. als iemand mij kwetst, is de woede sterker dan het verdriet en verdient deze persoon mijn vriendschap niet. dan is het ook direct klaar. ik vergeef niet en kijk nooit terug. ik ben daar heel makkelijk in, ook na een vriendschap van jaren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s