De albatros vliegt weg

Een rare dag vandaag. Afscheid van 2008, ook afscheid van Geert. Overleden op "derde kerstdag" na een hartstilstand. Veel te jong: 60 jaar, en nog vol plannen. Met onze eigen fantastische kerstdagen nog vers in het geheugen.
Kende ik Geert goed? Nee, daarvoor heb ik hem te weinig ontmoet.
Marijke kende hem beter, uit de tijd dat ze vrijwel zonder geld zat, en haar autootje aan de praat moest zien te houden. Geert wist meestal raad en matste haar dan.
Ik kende Geert omdat hij was getrouwd met Lucy, een volle nicht van mij. Met mijn vorige echtgenote was ik aanwezig bij het huwelijksjubileum van Lucy’s ouders. Een boottocht op de Friese meren op een mooie zonnige dag. Daar ontmoette ik Geert voor het eerst en hadden we een relaxt gesprek op het zonnedek.

De eerste keer dat Marijke en ik, Lucy en Geert samen zagen, was bij de begrafenis van Lucy’s vader, mijn oom. Die is begraven in het graf waar mijn vader daarvoor bijna zevenenvijftig jaar had gelegen. Dat was de eerste dag dat Marijke en ik echt samen waren, maar dat is een ander, bijna surrealistisch verhaal.

Vandaag, tussen alle voorbereidingen voor de jaarwisseling en alle jaaroverzichten door, bereidden we ons voor om naar de crematie te gaan. Ik dacht dat het er wel druk zou zijn, want Geert kende door zijn bedrijf heel veel mensen. Dat klopte…
Gelukkig werd de familie als eerste uitgenodigd om de aula binnen te gaan. Alle stoelen waren bezet, net als elke beschikbare staanplaats.

De afscheidsdienst werd geleid door een vriend die Geert vanaf zijn jeugd kende. Dat deed hij met veel warmte en goedgekozen teksten, anecdotes en gedichten.

Het absolute zwaartepunt van dit afscheid was de toespraak die Geert’s Mem (moeder) hield, bijna 90 jaar oud. Emotioneel, maar ze sprak haar tekst in dichtvorm uit, met nauwelijks een hapering. De pijn die het doet, als je kinderen je voorgaan, was duidelijk.

Hierna paste niets anders dan muziek. Mooie, tere muziek.
Ik kende het lied niet, maar wat ik er van meekreeg bracht me via internet op "Grutte grize fûgel" van Frederike Kleefstra. De Friese tekst met een Nederlandse vertaling vond ik hier.

Zijn drie broers vertelden over hun leven met Geert. Hoe Geert in zijn jeugd, door een onontdekt visueel probleem geen diepte zag. Daardoor gebeurden er nog wel eens ongelukjes, zoals een bord dat te hard op tafel werd gezet en dan brak. Waarop hij dan weer een standje kreeg voor zijn "ruw gedrag". Totdat hij bij de juiste specialist terechtkwam en hij geholpen werd. Ook op school werd hij nu geholpen en ontwikkelde zijn gaven in sneltreinvaart.
Ze vertelden over de ontwikkeling van zijn loopbaan, maar ook hoe hij zich op andere gebieden inzette. Eerst bij de "padvinderij" (scouting heet het nu), later ook in het skûtsjesylen.
Zijn broers vertelden hoe ze in hun rouwadvertentie hadden vermeld dat aan het "klavertje vier" nu definitief een eind was gekomen, hun sterke band onderling die altijd gebleven was. Ook deze gezamenlijke voordracht was, met de ingesloten humor in hun terugblik, buitengewoon indrukwekkend.
De muziek die toen inzette, raakte mij vanaf de eerste twee tonen. Doordat ik altijd al een emotionele reactie heb bij deze muziek en omdat het zo passend was bij het verhaal van de broers en bij het beeld dat ik van Geert had, nu hij afscheid van ons had genomen: de oorspronkelijke Fleetwood Mac met Albatross. Ik zag hem in gedachten wegzweven over de Friese meren…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op De albatros vliegt weg

  1. Belinda zegt:

    Maf hè dat voor de ene persoon het leven ophoudt en dat het leven voor andere personen gewoon doorgaat en dat die feestvieren terwijl jij pijn in je hart voelt vanwege het gemis. Het leven is duidelijk betrekkelijk. Wij wensen jullie veel sterkte met het verlies van Geert en hopen dat 2009 een geweldig jaar wordt voor jou en de jouwen in goede gezondheid!

  2. Natasza zegt:

    Wat heb je dat mooi beschreven. Voor jou en je geliefde alle beste wensen voor 2009, ondanks dit wat trieste einde van 2008.

  3. Zeker mooi beschreven. Ik kende Geert niet, maar er schiet een brok in mijn keel.
    Gecondoleerd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s