Max

090117_7862_max12

Donderdag was de twaalfde verjaardag van Max, de oudste van onze kleinkinderen. De nabije familie woont bijna allemaal ver weg, dus verschuift het feestje naar het weekend. Het was, zoals altijd, een gezellige bijeenkomst. En 12 is natuurlijk ook een leeftijd voor belangrijke gebeurtenissen in het leven.

Toen Max en ik elkaar voor het eerst ontmoetten, was hij een maand daarvoor vier geworden. Het was op het station van Alkmaar. Ik kwam zijn oma tegemoet reizen, om samen weer naar huis te gaan. Ze stonden me op te wachten: Max, z’n ouders, en z’n oma. Ze hadden een uitstapje gemaakt en ik was ietsvroeger klaar met mijn schrijversweekend in Amsterdam dan oorspronkelijk gedacht.

Het zal voor Max (en z’n ouders) bijzonder zijn geweest om te zien hoe oma op die, voor hen vreemde,meneer af rende en omhelsde, toen ze me in het vizier kreeg. Het was allemaal nogal plotseling en ongebruikelijk gegaan, het begin van deze nieuwe relatie. Na die hartstochtelijke ontmoeting werd ik voorgesteld en gingen we "een kopje koffie drinken" in de stationsrestauratie. De eerste kennismaking. Oma had haar dochter en schoonzoon dat weekend het verhaal al in grote lijnen verteld. Nu zagen ze die nieuwe man voor het eerst. Er was nog bijna een uur voordat de volgende trein zou vertrekken.

Na een poosje kwam Max, onder de tafel door, op de bank tussen oma en die vreemde meneer in zitten. Hij was over zijn eerste schroom heen en begon me te testen. Spelenderwijs hadden we een leuk contact. We stoeiden wat, voorzover mogelijk, totdat we tot de orde geroepen werden door oma. Op een gegeven moment kroop hij lekker tegen me aan en bleef zo een poosje rustig zitten. Zijn moeder fluisterde oma toe: "Dat doet ‘ie anders nooit!"  (Nee, het was nog vóór die reclame!)

Toen we een poosje in de trein zaten, kreeg oma een SMS-je: "Max zei net: wat een lieve meneer was dat he mama?" Zo heeft Max acht jaar geleden een gunstige invloed gehad op mijn entree bij mijn nieuwe familie!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

6 reacties op Max

  1. Belinda zegt:

    Heerlijk om te lezen hoe toen je eerste kennismaking met je ‘nieuwe’ familie gelopen is. Als je goedgekeurd bent door het kleinkind dan kan het echt niet meer stuk! Fantastisch dat sms’je. Je moet je helemaal welkom hebben gevoeld in de familie, dat kan niet anders!

  2. tagrijn zegt:

    Niet alleen goedgekeurd door de Ned. Ver. van Huisvrouwen! Geweldig.

  3. Pasula zegt:

    Max kreeg zeker een extra groot kado. 😉

  4. Erwin Troost zegt:

    Het woordje ‘lieve’ maakt al zoveel goed.

  5. Het jochie had vast al vroeg een goede mensenkennis, denk je ook niet?
    Nog gefeliciteerd!!!

  6. Dwarsbongel zegt:

    @Belinda: het was inderdaad een warm welkom, en dat terwijl het zo’n plotselinge verandering was!
    @Tagrijn: De NVvH zou meer discussie gevoerd hebben…
    @Pasula: Hij had een heel duur cadeau uitgezocht, en vroeg van iedereen geld. Hij kon het meteen kopen!
    @Erwin: Als jongetje van die leeftijd gebruik je dat woord nog wat gemakkelijker…
    @Thérèse: Hm, ik proef een compliment, geloof ik… Dank je voor de felicitatie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s