Bellen en mailen

Vervolg van de zoektocht naar voetsporen van mijn vader.

Ik ben er even tussenuit geweest. Wel uitgerust, maar niet in een exotisch oord of zelfs maar gewoon vakantieverblijf. Na enkele lamlendige dagen thuis waarbij de koorts soms opliep tot boven de 40 graden, stelde de huisarts de diagnose: longontsteking. Omdat de medicatie na twee dagen geen verbetering gaf, maakte ik voor het eerst van mijn leven een rit in een ambulance, maar dat is nauwelijks tot mij doorgedrongen. Mijn verblijf in het plaatselijke ziekenhuis duurde 9 dagen, en nu moet ik langzamerhand weer conditie opbouwen. Met dat al was onderstaand verslag zolang -onaf- blijven liggen.

Ik moet gewoonlijk een vrij hoge drempel nemen, voordat ik iemand ga opbellen. Een aantal factoren bepalen de hoogte van die drempel. Ik denk altijd dat ik bel op een lastig of hinderlijk moment. En dat weegt zwaarder naarmate ik de te bellen persoon minder goed ken.

Onlangs voerde ik zo’n gesprek, in het kader van deze zoektocht. Ik schreef er al over in de vorige aflevering. De oudste dochter van de familie Wijker, waar mijn vader in mobilisatietijd (1939/1940) regelmatig kwam, woont ook nu in Egmond aan Zee. Haar zus was over uit het buitenland, toen mijn oproep verscheen in Contact met de Egmonden. De dames herkenden het verhaal en meldden zich bij Martijn van Historisch Egmond. Ik heb mevrouw gebeld.
Het werd een prettig gesprek, en ik kon met haar een paar veronderstellingen ombuigen naar vaststellingen. De kerk is het huidige museum.
Harm Mulder uit Termunten (genoemd in de briefkaart d.d. 20 mei 1940 van de familie Wijker aan mijn grootouders, waarin ze meldden dat de jongens ongedeerd de Duitse inval hadden overleefd) was bij hen thuis ook “vaste gast”, net als of samen met mijn vader. Haar ouderlijk fotoalbum bewijst dat het contact langer heeft geduurd dan mijn vaders verblijf in die omgeving, omdat er foto’s van ruim na 1940 van ons in zitten.
Maar ze stond op het punt om naar een afspraak te gaan, en kon het daarom niet te lang maken. We hebben wel afgesproken om een verdere afspraak te maken.

Vervolgens had een meneer zich gemeld bij Martijn, die zijn zus had herkend op de foto bij het Vissersmonument. Hij wist de namen van alle drie de dames! Het heeft iets langer geduurd voordat ik hem belde, maar ook dat werd een leerzaam gesprek.
Meneer vertelde over de sfeer in Egmond aan Zee in die tijd. Bij hen thuis hadden ze een groentewinkel, de familie Wijker kende hij heel goed. Die hadden een viswinkel in dezelfde straat. Alhoewel, een akte uit het archief, die Martijn had opgediept, vermeldde: “winkelier in comestibles”. Een doorhaling maakte het moeilijk om deze ietwat archaïsche uitdrukking thuis te brengen, maar het betekent: fijne of verduurzaamde levensmiddelen, delicatessen. De akte maakte ook duidelijk dat er sprake was van een verhuizing, waarna het gezin terugkwam naar Egmond.

In de straat was grote saamhorigheid en, wat wij in Drenthe noemen, “naoberschap”. Men hielp elkaar in moeilijke situaties, zoals ziekte, ongeacht tot welke “zuil” men behoorde. Want dat verschil was in die tijd belangrijk, en was ook daar wel degelijk aanwezig.
Gereformeerde mensen kochten hun brood bij de gereformeerde bakker, enzovoort. Scheldpartijen tussen katholieke, gereformeerde en openbare schoolkinderen, onderweg van en naar school, zoals ik mij die herinner uit een iets latere tijd, waren ook daar niet onbekend.

Alle drie de dames op de foto zijn inmiddels overleden. Meneer vertelde, dat ze bij hem thuis Katholiek waren. Dat boorde mijn hypothese de grond in, dat mijn vader de dames waarschijnlijk had leren kennen via de Gereformeerde Jeugverenigingen ter plaatse. Want in die tijd hadden de Gereformeerde jongens en meisjes nadrukkelijk aparte verenigingen, die slechts op hoogtijdagen samen kwamen.


Blik op de St. Agneskerk langs het Museum, vroeger Geref. Kerk.

Bij meneer thuis waren ze niet “gewoon” Rooms-Katholiek, maar Oud-Katholiek, vertelde hij. Dat riep bij mij op, dat ik meermaals bij die majestueuze Agnes-kerk in dat smalle straatje heb gestaan als we in Egmond waren, en dat ik geïnteresseerd kennis heb genomen van het feit dat het geen Rooms-Katholieke kerk is, maar meer verwant met de Anglicaanse kerk, die zich niet laat overheersen door het Vaticaan.
Meneer veronderstelt, dat het contact tussen beide militairen en de dames via winkelbezoek tot stand gekomen is: veel contacten ontstonden op die manier.
Uit het gesprek maak ik op, dat de enige dame op de foto bij het Vissersmonument uit een winkeliersgezin zijn zus is. Dan denk ik, dat de band tussen de dames hun sociale achtergrond is. De andere militair kon ik niet plaatsen, dus zou die misschien Katholiek geweest zijn, en zou de combinatie op de foto via hem ontstaan zijn?

Intussen, voor en na mijn ziekenhuisavontuur, ben ik op zoek gegaan naar de dienstmakker van mijn vader uit Termunten, Harm Mulder. In een reünielijst van juni 1943 wordt vermeld dat hij nog in Termunten woont. De enige Mulder die ik er nu nog vond, was import, maar mijn vraag werd aangemeld bij een plaatselijk blad. De redacteur besloot eerst eens hier en daar wat te vragen. Zijn buurvrouw bleek jarenlang naast Harm Mulder gewoond te hebben. Zo kwam de zoon van een broer van Harm in beeld en ontstond er email contact, dat leidde tot e-mail contact met een zoon van Harm.
Die vertelde dat zijn vader eigenlijk nooit iets had verteld over zijn diensttijd, maar Harm heeft in de oorlog een belangrijke rol gespeeld in het verzet. Dat heeft hem uiteindelijk zijn gezondheid gekost, omdat de Duitsers hem hebben opgepakt en bij verhoren ontzettend zwaar hebben mishandeld. Hij is tamelijk jong overleden.

Het verhaal van Harm Mulder komt aan de orde in een documentaire van RTV Noord uit 2007. De trouwfoto van Harm in de film, en de foto die zijn zoon mij stuurde, ontroerden me, omdat een naam uit mijn zoektocht nu een duidelijk gezicht krijgt.

Deze foto’s roepen bij mij de vraag op of de tweede militair op de foto bij het Vissersmonument misschien Harm Mulder is geweest. Op andere foto’s uit die tijd staan soldaten die helemaal niet of minder op hem lijken.
Ik wacht nu af of Harm’s zoon op dat foto’tje zijn vader herkent. Maar zelfs dat zou moeilijk kunnen zijn, omdat die foto is gemaakt 14 à 15 jaar voor zijn geboorte, en de foto is klein en nogal onscherp…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Zoektocht naar voetsporen van mijn vader. Bookmark de permalink .

Een reactie op Bellen en mailen

  1. Ik ga het nog eens overlezen, maar ik ben blij dat je al weer zo opgeknapt bent, dat je kon verder gaan met je zoektocht.
    Je hoort nog van mij. al kan ik natuurlijk nergens mee helpen. Dapper!! Je vader zou vast heel trots op je geweest zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s