Vreedzame coïncidentie en La Primavera

ofwel de Lente. Zou dat niet het meest bezongen seizoen zijn?
4508a_3 Wij lopen al een tijdje met twee in ons hoofd rondzingende melodiën van de onvergetelijke Ede Staal: het melancholieke "Het zel weer veurjoar worden" en het frivolere "Veurjoar in de kop".
Na een week van ploeteren in de tuin, vonden we het wel verdiend om er even op uit te gaan. Met het weer hadden we deze week geluk, maar we hadden allebei een pijnlijke rug van het sjouwen van zand, klinkers en veldkeien.
We zouden een eindje rondrijden en "dineren bij een frietkot". Dat doen we wel vaker, sinds het budget niet meer toestaat om met enige regelmaat een echt restaurant binnen te vallen.
Deze keer kozen we om "naar het zuiden" te gaan, in plaats van "naar het noorden". Het werd meer "naar het westen", via een zuidelijk krulletje.

Onderweg bespraken we hoe we, in deze beginnende lente, de bruiloft van een nichtje van M. hadden beleefd. Door scheidingen en nieuwe relaties zijn in de familie allerlei vertakkingen ontstaan, waarvan het grootste deel aanwezig was. Er is een status bereikt waarin iedereen het oud zeer laat voor wat het is, en probeert iets van het huidige leven te maken. Vroegere "rivalen" zitten in een prettig gesprek, nieuwe aanwinsten worden opgenomen in het geheel. Daarover had ik geanimeerd staan praten met een ex van de vader van de bruid, die ex werd nadat de moeder van de bruid zijn ex werd. En we concludeerden dat het een vorm van geluk is dat het zo ook kan.
Voor ons is dat niet nieuw, wij hebben ook allerlei moeilijk in twee woorden uit te leggen familierelaties. Wij hebben ook allebei onze exen, die (op een enkeling na) een gewaardeerde plaats hebben in onze kringen. Bij verjaardagen en andere hoogtijdagen loopt alles door elkaar en vormen we gewoon een grote familie.

In Ommen hadden we al trek, maar het hoosde, het lokte daar niet om uit te stappen. Gaan we door naar Dalfsen? Ja dus. In Dalfsen was het droog. Het voertuig geparkeerd en lopen. Heerlijk om weer even te lopen, de spieren losmaken.
Terwijl we daar liepen hoorden we een carillon. Het verbaasde M., kenner van de klassieken, dat niet zij, maar ik als eerste de melodie herkende, boven het omgevingsrumoer uit.
Het was "La Primavera" (de Lente), uit Vivaldi´s "Le Quattro Stagioni" (De Vier Jaargetijden).

Maar dat is dan ook de melodie die klonk (in de inspirerende uitvoering van Nigel Kennedy) toen wij in 2004, als bruidspaar, de trouwzaal in onze woonplaats betraden. Onze kinderen als getuigen en onze oudste kleinzoons als "hulpjes" om de ringen aan te geven.
Dat was ook de dag dat exact 60 jaar daarvoor mijn vader was overleden, een gebeurtenis die mij later ook van een extra familievertakking voorzag.
We hadden redenen genoeg om, als afsluiting van de plechtigheid, Joe Cocker, samen met Bekka Bramlett, te laten zingen: "Take me home".

Dalfsen is de plaats waar M. haar leven buiten het Nijmeegse ouderlijk huis begon, als jong getrouwde gezelschapsdame. Een aanzienlijke weduwe aldaar kon om gezondheidsredenen niet meer alleen gelaten worden in haar riante woning aan de Vecht.
Dat huis, waar M. (nog onwennig als mevrouw N.) bij in kwam te wonen, werd later een onderdeel van het Gemeentehuis. M´s woonkamer werd later onderdeel van de trouwzaal.
Vergis ik me nou zo, of werd "La Primavera" gisteren gespeeld door het carillon van dat Gemeentehuis, vlak onder de webcam?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op Vreedzame coïncidentie en La Primavera

  1. Natasza zegt:

    Leuk dit soort mijmeringen.

    Fijne week.

    Carpe Diem
    Natasza

  2. Belinda zegt:

    Mooi dat ex’en en nieuwgeworven vrouwen en mannen gewoon als één grote familie door elkaar heen loopt. Beter dan dat je alleen maar gekift en gekijf hebt in een familie om dingen die niet meer zo zijn.

    Laat de lente maar gewoon beginnen!

  3. Het lijkt mij ook bijzonder dat alles en allen bij elkaar aanwezig kunnen zijn.
    Je zou er als proef bijna voor gaan ‘exen’. Nee hoor!
    Veel plezier gewenst.

  4. tagrijn zegt:

    Negen minuten te vroeg om iets te horen in Dalfsen… Maar lijkt me wel heel moeilijk om de lente van Vivaldi op een carillon te spelen.

  5. Dwarsbongel zegt:

    Update: Ik heb via e-mail van de gemeente Dalfsen de bevestiging gekregen dat die muziek inderdaad werd gespeeld door het carillon bovenop het Gemeentehuis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s