Restauratie oude Dwarsbongel haalbaar?

Dit blog is een poging om te redden wat er te redden valt van dwarsbongel.web-log.nl, na het fiasco van de migratie naar een ander software-platform.

Na die rampzalige actie, die begon in augustus 2011 en maar niet tot resultaat leidde, begon ik een vervolg op Blogspot: http://dwarsbongel.blogspot.nl/ waar ook het blog Niklas ging “logeren”.

Sanoma zei kortgeleden “Weblog.nl over te dragen aan WordPress”, maar dat houdt in dat elke blogger zelf  moet exporteren en importeren, en zich moet zien te redden met de falende exportmiddelen.
Veel afbeeldingen blijven hangen bij weblog.nl. Tenzij je kans ziet die alsnog handmatig op te halen (kijk bij Uitwijkpost en Problogger) en weer in te voegen, zijn ze na 1 maart naar de eeuwige Sanoma-jachtvelden, en is voor ons beiden daarmee 6 1/2 jaar werk aan 4 blogs vernield.
En dan heb ik het nog niet over de verziekte codering van de “special characters”, zoals de diacritische tekens: een primitieve beginnersfout.

Ik zal proberen of ik het kan opbrengen om onze ca. 6000 gepubliceerde items in de loop van de tijd te restaureren. Tot die tijd zullen her en der fouten staan en misschien afbeeldingen missen.

En deze adverteerders-wervende tekst staat NU, 22 februari 2013, een week voordat weblog.nl uit de lucht gaat, nog steeds te ronken op de website van Sanoma Digital, waarmee juist de economische waarde van “gratis bloggers” wordt onthuld (op betaalde blogs komt immers geen reclame!):

Afbeelding

Omschrijving

Deel je verhaal
Weblog.nl is Nederlands grootste en populairste weblog community met meer dan 200.000 actieve weblogs, en groeit nog steeds. Weblog.nl is een actieve community die groot is geworden dankzij de eenvoudige en toegankelijke formule die zowel beginnende als gevorderde internetters mogelijkheden biedt om zich op hun weblog te uiten en hier kennis, informatie en ervaringen te delen met de bezoekers van hun weblog. Hierbij maken zij dankbaar gebruik van de multimediale mogelijkheden die Weblog.nl hen biedt; hun blog posts bestaan uit tekst, beeld, audio en video. De webloggers bij Weblog.nl zijn fanatieke internetters en gepassioneerde bloggers die veel tijd besteden aan hun weblog.

De Weblog.nl bloggers creeren content met een hoge authenticiteit en attentiewaarde voor de bezoekers van hun weblog; veelal familie, vrienden, bekenden en geinteresseerden. Dit maakt Weblog.nl een effectief advertentiemedium. De leeftijd van de bloggers met een weblog bij Weblog.nl varieert van basisschool leeftijd tot bejaard. De bezoekers van hun weblog bestaan voor 51% uit vrouwen. De leeftijdscategorie 20-49 jaar is met 67% het beste vertegenwoordigd. Van alle bezoekers van de weblogs bij Weblog.nl valt 43% in de sociale klasse AB1, is 41% hoger opgeleid en 45% middelbaar opgeleid.

Adverteren op Weblog.nl kan op de home- en beheerpagina’s en door middel van de goed gelezen nieuwsbrief. Hiermee is het mogelijk op een laagdrempelige manier een dialoog aan te gaan over een bepaalde boodschap om zo optimaal te profiteren van de social media mogelijkheden van Weblog.nl. Ook is het uiteraard mogelijk een thematische weblog te starten.

Een mooie manier om je “content”-producenten af te serveren…?

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Verhuizing

Dwarsbongel is intussen, eerst tijdelijk, verhuisd naar: http://dwarsbongel.blogspot.com, maar naar het zich laat aanzien zal het wel definitief worden, gezien de voortgang van de migratie en de communicatie (c.q. het gebrek aan) daarover met/door onze (g)host.
Nu, dag 78 van de migratie, zijn slechts 4 van mijn ca. 300 blogs sinds begin 2005 zichtbaar.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Avontuur

Mijn bijdrage(n) aan de uitdaging van Jokezelf: een compleet verhaal in 6 woorden met beeld, thema: Avontuur.

Thimo oefent voor zijn eerste ruimtereis
110816_Drouwenerzand-6516

* * *

Angstaanjagende reuzen schuiven aan bij picknick
110816_Stoelen-6566

Reuzenstoelen – Rumen Mihov Dimitrov (Bulgarije)

* * *

Kunstrouteganger zoekt vluchtroute uit mysterieus palindroom
110816_Palindroom-6590

Drenthe Cathedral – Herb Parker (USA):

* * *

Voederen van Alixebns is een kunststuk!
110816_AlienTafel-6603

Het abeidersfeestmaal – Andrea Thompson (USA)

* * *

Diluviale lieveheersdino’s ontdekt in Drentse Mepperdennen
110816_MepperDennen-6650

Bullders – David Kochavi (Israxebl)

* * *

Ontdekkingsreiziger vindt merkwaardig hondenras: de Kopvoddentaks
110816_Kopvoddentaks

* * *

Foto’s Kopvoddentaks: internet, montage Niklas; overige foto’s: Dwarsbongel

Geplaatst in Uncategorized | 15 reacties

Een bijzondere midweek Schiermonnikoog.

Maandag 6 juni 2011

We vertrekken zodra alles ingepakt is, wat we denken nodig te hebben voor een midweek, zonder galatenue, maar eventueel wel droge kleren: de weervoorspellingen zijn niet onverdeeld gunstig.
Het eerste deel rijden we via de hoofdverkeersaders en de buitenring van de Stad. Daarna nemen we een minder bekende alternatieve route.
We komen door één van de vele plaatsen die Den Ham heten. Een collega in mijn eerste baan woonde en trouwde hier. Een kronkelweggetje voert ons tussen boerderijen door, door dorpjes en gehuchten rond een kerk op een wierde. We komen langs Rodehaan en de enige overgebleven Groninger Luchtwachttoren bij Warfhuizen, die nog herinnert aan de “Koude oorlog”.

Hoe rustig we ook gereden hebben, we arriveren heel ruim op tijd bij de aanlegplaats van de veerboot. We laten de bagage in de auto en gaan koffiedrinken in het nabijgelegen restaurant, tot de loketten opengaan.

Voor me bij het loket staan een paar jongelui, die voor een groep van 70 passagiers kaarten moeten hebben. Ze hebben vooruit betaald per bankoverschrijving, maar te laat: het is nog niet binnen. Na veel heen en weer gepraat wordt het geregeld. Intussen zijn bij het andere loket al een heleboel mensen gepasseerd. Marijke staat geduldig te wachten met de bagage. Dan mogen we door. De bagage gaat in de daarvoor bestemde karren, en wij wachten tot het hek open gaat.

5822-23-30_Zeedijk

We vinden een aangename plaats op het bovendek; het is mooi weer en de wind niet te hard. We zitten aan de kant waar we het eiland als eersten van dichterbij te zien krijgen, nadat de veerboot de zandbank gerond heeft.

Op de Veerdam nemen we een taxi. Dat wil zeggen: we gaan met acht passagiers in een busje, met bagage en al. Ik ken onze bestemming, ik ben er één keer eerder geweest, naast alle andere keren dat ik op een ander adres op dit eiland vertoefd heb. Wij zijn de eersten die uitstappen. De eigenares van het appartement verwelkomt ons hartelijk, en wijst ons wat we moeten weten. Ze is ingewijd in de bijzondere achtergrond van ons uitstapje.
We zetten de bagage neer en ik pak meteen de rugzak uit, die gaan we gebruiken als boodschappentas. Als eerste gaan we een paar fietsen huren en gaan dan naar de enige overgebleven supermarkt. Alles past maar krap aan in de rugzak.

5847-48_Appartement

Weer thuis (we voelen ons er inderdaad meteen thuis) ruimen we onze spullen in en maken het ons gemakkelijk, tot het etenstijd is. Koken doen we deze week niet, we gaan op zoek. Maar het is maandag en dan zit veel horeca dicht. We belanden bij een snackbar, en dat valt niet tegen.

We zijn vroeg genoeg om nog een rondje te fietsen. We gaan om de Westerplas heen, dan langs Klein-Zwitserland over het fietspad door de Westerduinen naar de Vuurtoren. Het is een mooie route, met veel hoogteverschillen – de versnelling bewijst goede diensten! Helaas hebben we camera en kijker thuisgelaten omdat we die niet nodig hadden bij het eten…

Dinsdag 7 juni 2011

Vandaag willen we het strand op. Er is me al verzekerd dat het strand heel erg veranderd is sinds ik er de laatste keer was. Dat is nu 13 jaar geleden. Ik heb heel veel gevliegerd op het strand van dit eiland. Een heel breed, vlak zandstrand, met alle ruimte om je door je (bestuurbare) vliegers te laten meeslepen als het hard waait. Springen en dergelijke is niet aan mij besteed.
We nemen de Prins Bernhardweg, wat ons ook langs de grote bunker voert, de Wassermann. Die moeten we natuurlijk bekijken. Bovenop de bunker ben je op het hoogste punt van het eiland. Het zicht is vrij helder, dus we kunnen de vaste wal duidelijk zien. Je kunt nu ook binnen in de bunker kijken, maar we komen niet ver: geen zaklamp… Al die jaren dat ik op het eiland kwam, was de bunker niet toegankelijk, maar ik meen me te herinneren dat ik er wel in geweest ben, toen ik als “bleekneusje” in koloniehuis Elim verbleef. Dat zal in de eerste helft van de jaren 50 zijn geweest.

5854-55-56-59_Wassermann

Op deze bunker wou de Duitse bezetter een enorme radarantenne plaatsen, om vliegtuigen te spotten tot op zo’n 300 kM afstand. Toen de bunker klaar was, paste de antenne niet – was het sabotage van de maatvoering? Nu knabbelt ook aan deze machtige bunker de tand des tijds.
Dichter bij het strand is een compleet bunkerdorp gebouwd, waarvan veel resten nog, geheel of gedeeltelijk verborgen, onder de duinen zitten. In één daarvan is nu een bunkermuseum ingericht.

In mijn “Zoektocht naar voetsporen van mijn vader” blijft er een intrigerende kwestie, waarin de bunkers op “Schier” een rol spelen. Uit correspondentie blijkt, dat mijn vader in 1941 werkte aan betonnen bruggen bij Hardegarijp. Ik weet ook dat hij in oorlogstijd gewerkt heeft voor bouwonderneming Kool en Wildeboer, maar niet wat en waar. Over de periode tussen toen en zijn overlijden in 1944 weet ik verder niets. Heeft hij voor Kool en Wildeboer c.q. de N.V. Betonbouw meegewerkt aan de bunkers? Dat die firma daaraan gewerkt heeft is bekend.
Intrigerend ook, dat mijn moeder, toen ik nog een kleine jongen was, ooit vertelde, dat mijn vader ergens werkte waar Duitsers toezicht hielden. Maar als die kwamen kijken, maakte hij net een nieuwe hamersteel o.i.d., omdat de vorige kapotgegaan was. Toen ik, veel later, dat verhaal bij een oom wou verifiëren, reageerde die nogal bruusk, dat dat helemaal niet kon kloppen…
Er werd niet gepraat over die periode: was daar iets geheimzinnigs? Waarom is er uit die periode geen correspondentie? Werkte mijn vader op Schier, maar mochten ze geen post naar huis sturen? Is er aan het eind van de oorlog post vernietigd uit angst voor represailles? Of werkte hij zo dicht bij huis, dat hij gewoon ’s avonds thuiskwam?

In het boek: “De oorlog in beeld, Schiermonnikoog 1940-1945” staat een passage: “Goed en fout waren en zijn uiteinden van een schaal met vooral een grijs gebied. In de Tweede Wereldoorlog vooral een grijs overlevingsgebied.” Ik heb al vaak gelezen en gehoord dat mensen tewerkstelling in Duitsland voorkwamen door hun werk hier in Nederland.
Maar mijn vader was bouwkundig opzichter, er is een zwart gat in mijn kennis wat hij in die periode deed: ik zit te fantaseren dat hij de maatvoering voor die antenne…

We fietsen verder, naar het strand. Al boven op het duin zie ik dat het strand, dat in mijn herinnering een heel brede, kale
zandvlakte was, nu voor een groot deel begroeid en heuvelig is. Het badstrand is bereikbaar via een glooiende vlakte; voertuigen met materiaal voor de badwachtkeet zoeken een kronkelende route tussen de duintjes door.

5863-64-68-69_Strand

We bereiken de waterlijn en zien dat er toch nog een flinke strook vlak strand over is. Ik oefen nog even een strandhobby uit: “gezichten” fotograferen, gecomponeerd door aangespoeld zeewier. Krijgshaftige houwdegens dit keer.

5873-74_Wierdos

Als we een poos heerlijk aan het strand gezeten hebben, onze rug gewarmd door de zon, krijgen we trek. “Thuis” lunchen we met boterhammen met aardbeien en een gekookt eitje.
We brengen vervolgens geruime tijd zoek in het Bezoekerscentrum, waar veel informatie te vinden is over het Nationaal Park Schiermonnikoog, de natuur en andere aspecten van het eiland. Van hieruit kun je met excursies mee, een tocht met de Balgexpres reserveren, of aan een van de vele andere activiteiten meedoen. (Ook online is er veel informatie, b.v. via de VVV, Lytje Pole, Schierweb of de gratis internetkrant het NieuwSchiertje.)

We fietsen wat rond en komen via het Bospad uit aan het eind van de Badweg. Ik wil graag even kijken bij Thijs’ Vliegerparadijs, dat hier ergens op het strand moet zijn.
Ik heb elk jaar dat ik hier op vakantie was gevliegerd, soms hele dagen, op het toen nog lege, vlakke, enorm brede zandstrand. Ooit vloog ik mijn speedwing-trein (oud model, de meeste zelfgemaakt) in regenboog-kleuren bij strandpaal 2, op het Westerstrand. Er kwam een jonge vrouw naar mij toe, om te vertellen dat ze dat zo’n prachtig beeld vond. Ze kwam helemaal vanaf het terras van appartementenhotel Noderstraun, zo’n kilometer verder, om dat te vertellen en het van dichtbij te bekijken. Jammer, Thijs is er niet, er zijn wel vliegeraars op het strand.

5885-87_Badweg

We eten vandaag bij de SapKum. Er is nu een terras aan de zonzijde. Ik heb er al meerdere keren gegeten: lekker en betaalbaar. Naast het terras is iemand bezig met luidruchtige werkzaamheden, maar die stopt meteen als we aangeven daar last van te hebben.
De omgeving is weldadig, het eten is heerlijk. De sfeer is voortreffelijk. De ober blijkt een tijdje dezelfde school te hebben gedaan als mijn kleinzoon nu.

5891-95-96-5902_Sapkum

Het is nog vroeg, als ons eten op is. We gaan weer een rondje fietsen. Deze keer langs de jachthaven en de Waddendijk. Er zijn excursies op het Wad: een paar groepen lopen op de bij eb drooggevallen slibvlakte.

5907-04_Jachthv-Wadexc

We rijden verder langs de dijk. Ik herinner me dat de dijk vroeger tot boven aan toe geasfalteerd was, en kon je ook bovenop fietsen. Nu is het een groene dijk: mooier! We kunnen aan de overkant duidelijk de Groninger kust zien en de sluizen bij Lauwersoog.

5910-18_Overkant-Oefening

Op de weg naar de Veerdam zien we ambulances en brandweerwagens, maar we horen heel even een sirene en er is af en toe alleen een oranje zwaailicht te zien.
Het blijkt een oefening, die er tamelijk realistisch uitziet, maar de autowrakken zullen wel vanaf de vaste wal zijn aangevoerd…

Woensdag 8 juni 2011

Woensdagmorgen ben ik om 6 uur wakker. Echt wakker. Ik kleed me aan, pak een boterham en ga wandelen. Marijke slaapt weer in. Ik loop langs de Berkenplas naar het Cornelis Visserpad. Dat lijkt me een geschikt rondje. Eerst een bijzonder stukje duinen, dan het bos. En ik zie dat ook in een bos een boom kan opvallen. Zo kom ik ook langs de plek, waar ik bij mijn eerste hernieuwde bezoek aan het eiland die heel duidelijke herinnering kreeg: hier ben ik met de groep kinderen langs gekomen toen ik in koloniehuis Elim verbleef! Ter hoogte van camping Seedune zit een groep konijnen op het pad.

5919-21-31-23_CornVisserpad

’s Middags regent het. Ik pak mijn regencape en fiets naar het Bunkermuseum. Het is gevestigd in één van de bunkers van het voormalige bunkerdorp, en ligt onder een duin. Het museum wordt gerund door vrijwilligers, en ik maak een praatje met de gastheer. Hij is ongeveer even oud als ik. Ik vertel hem het verhaal over mijn zoektocht. Hij haalt een boek tevoorschijn over de oorlog op Schiermonnikoog, waarin reproducties staan van documenten over de kosten van de bunkers gebouwd door Kool en Wildeboer. En een paar krantenartikelen over de rechtszaken na de oorlog daarover. Ik koop dat boek en ga verder de bunker in.

5959-65-62_Bunkermuseum

Door een lange, smalle gang waar ik een licht claustrofobisch gevoel krijg, kom ik bij de grote zaal. Daar staat een maquette van dit type bunker en er is uitleg over de radarsystemen. Er zit een “dummy” omringd door communicatieapparatuur uit die tijd.

5944-52-58_Bunkermuseum

Er is een coördinatentafel waarop handmatig de radargegevens werden geïnterpreteerd; voor onze begrippen zeer primitief. Voor al die apparatuur was elektriciteit nodig: elke bunker had een aggregaat, en brandstof – maar voor hoe lang? In het museum ook restanten van neergestorte vliegtuigen en modellen van oorlogstuig.

Eén foto in die lange gang intrigeert mij extra, is niet erg scherp en staat niet in het boek: zijn dit “tewerkgestelden” die net zijn aangekomen op het Rif? Als mijn vader op Schier was in die tijd, was hij daar bij?

5948_Tewerkgestelden

Als ik uit de bunker kom, schijnt de zon. Ik fiets terug langs de Prins Bernhardweg en maak onderweg nog wat foto’s van een “orchideeënveld” en bloemen. Als ik op de knieën een hommel bij een bloem probeer te “vangen”, hoor ik Marijke’s stem achter me.

5974-75-77_PrBernhardweg

We besluiten samen de kwelder in te gaan, een onmisbaar onderdeel van de beleving van dit eiland. Het is het eind van de gebaande fietspaden en halverwege het eiland, waar verder alleen de natuur woont. Het is nu broedseizoen, dus mag je alleen verder met excursies van Natuurmonumenten. Er lopen wel koeien vrij rond. Hier is het baken van Kobbeduinen te bewonderen. Veel verder naar het oosten staat nog het baken van Willemsduin.

5983-85-88_KwelderM

We lopen langs de andere kant van de Kobbeduinen terug. Ik moet ook op de foto bij het baken, en als ik op de knieën lig om bloemen te fotograferen, kiekt Marijke mij. Aan mijn riem sleep ik het tasje met het boek uit het Bunkermuseum mee, maar zo heb ik de handen vrij.

5994-96-99_KwelderG

Vandaag eten we vis en patat bij de Schiermonnikoger Vishandel. Als we onze bestelling doen bij een van de dames, kijkt Tom, de baas, een paar keer naar me. Ik zeg: “Denk de baard maar even weg.” Dan valt het kwartje, en na 13 jaar en de vele duizenden mensen die intussen langs zijn toonbank kwamen, weet hij nog precies de trefwoorden die bij mij hoorden!
Het is een bijzondere man: ik heb hem in de 14 jaren / 18 vakanties dat ik daar kwam, niet één keer chagrijnig gezien.

Na het eten gaat Marijke soap kijken. Ik ga langs de Westerburenweg naar het strand. Lang geleden is het dorp Westerburen door de zee verzwolgen. Naar het westen kun je daar Ameland net boven de horizon zien uitsteken. Naar het oosten kijk je over de nu begroeide vlakte naar de duinen. Tussen de duinen en de begroeide vlakte loopt een pad. Dat het hier een bijzonder ecosysteem is, zie je aan de planten. Die krijgen nog wel eens zout water te verduren, maar is is mooi spul bij!

6015-17-12-10_Westerburenpad

Als ik daar uitgekeken ben, fiets ik naar het noorden en kom bij de Badweg uit. Daar ga ik weer het strand op: het loopt tegen zonsondergang, en die lijkt wel mooi te worden, hoewel niet echt spectaculair. Terwijl ik het laatste stukje film, krijg ik een sms van Marijke. Ze wil graag weten of ik niet verdwaald ben of zo iets…

6051_ZonOnder

Donderdag 9 juni 2011

Dit is de laatste volle dag van onze midweek. We hebben ontdekt dat er een “Eilander Taalroute” is, en besluiten die te volgen. Op die manier zie je ook heel veel van het Eiland. Bij het bezoekerscentrum is een vertaling van de gedichten verkrijgbaar.
De eigen taal van Schiermonnikoog wordt door nog maar weinig mensen gesproken, en om dit erfgoed te stimuleren, zijn op 9 plaatsen gedichten in de Eilander taal geplaatst. We beginnen bij gedicht 8, het Vredenhof.
Op het met houtsnippers “verharde” pad daar naartoe gaan we maar lopen. We zien ineens een eenzaam eendenkuiken voor ons. Het rent voor ons uit, blijft keurig op het pad. Om het diertje niet te ver van zijn uitgangspunt weg te jagen, blijven we staan, zo stil mogelijk. En ja hoor, na veel aarzelen en twijfelen rent het langs ons heen, terug over het pad.

6054-56-57_Eendje

Het Vredenhof moet je bezocht hebben. Er liggen slachtoffers van de Eerste en de Tweede Wereldoorlog. Gesneuvelde militairen en drenkelingen van allerlei nationaliteiten liggen broederlijk naast elkaar begraven, iets wat me elke keer weer emotioneert: zo hoort het, maar waarom moest er oorlog zijn? Jonge jongens en naamlozen.

6073-75-86_Vredenhof

In het struikgewas even buiten de Vredenhof zijn er de graven van negen naamloze drenkelingen, van een zeilschip dat in vliegende storm is vergaan. Ik herinner me, uit mijn tijd als kind in Elim, deze graven beter dan het Vredenhof zelf. Dit heeft meer indruk gemaakt.

6062-64_Drenkelingen

Na de Vredenhof gaan we langs de Berkenplas voor een cappuccino. Gedicht 7 vinden we bij de Badweg. Bij de Badweg, en ook alle andere strandopgangen die we gezien hebben, staan nu borden met gedragsregels. Eerder waren er altijd al waarschuwingsborden om niet de zandbank voor de westkust op te gaan, maar die werden nog wel eens over het hoofd gezien.
We lachen nog weer even om het hachelijke, maar goed afgelopen avontuur dat een vriendin hier beleefde. Ze was weer eens stapelverliefd en ging met haar kersverse vriend een dagje naar Schiermonnikoog. Ze liepen onoplettend de zandbank op, het opkomend tij sloot ze in. Zo kwamen ze diep in het water te staan, maar ze hadden het geluk tijdig opgemerkt en gered te worden. Met natte kleren naar huis dus. Het verhaal heeft het langer volgehouden dan die verliefdheid.

6035-34_Zandbank

Gedicht 6 is bij de Vuurtoren. Bij dit markante punt maken we veel foto’s. Een hoge rode toren met veel techniek en een hardgroene deur, waarnaast een haiku is geplaatst van Jan Loman. Ik meen er ook een ontdekt te hebben op de Vredenhof (waarover ik niets vind op internet), en bij het baken van Kobbeduinen vind je haiku’s van hem in het Noors en het Nederlands. (Die stenen panelen maken geen deel uit van de Eilander Taalroute). Op een schuur naast een huis bij de vuurtoren prijken vele juttersvondsten.

6119-15-17-20-12-13-21_Vuurtoren

Dan gaan we eerst maar eens lunchen, deze keer met een scholfilet bij Tom. Als we verdergaan, zoeken we eerst een huis op dat Marijke vond toen ik naar het Bunkermuseum was. Ze wil een foto van dat huis: ze vindt het een prachtig huis en op de gevel staat nota bene haar naam!

6123-26_ScholLunch-HuisMarijke

Gedicht 5 hebben we in de loop van de week al gezien, langs het Westerduinenpad. Ik kon het zonder hulp vertalen. Dit gedicht is het dichtst bij het huisje waar ik het vaakst vakantie heb gevierd.
Gedicht 4 is onder aan de dijk aan het eind van het Melle Grietjespad. Op dat pad kost het enige behendigheid om niet in het prikkeldraad of de sloot te geraken als je tegenliggers krijgt, maar het is een prachtig pad langs wuivend riet. We gaan niet via de trap met de fietsen naar boven, maar nemen er wel een kijkje.
Dan fietsen we naar de Bank van Banck, waar gedicht 3 is. Je hebt daar een weids uitzicht over het Wad, en de veerboot vaart net langs.

6132-40-38_Gedicht4en3

Terug naar het dorp vinden we op de kruising van de Reeweg, de weg van de oude veerdam (nu jachthaven) en de Heereweg (de racebaan van de nieuwe veerdam naar het dorp) gedicht 2. Nog twee te gaan: 1 en 9.
Gedicht 9 is nu het dichtstbij. We vinden het in een plantsoen in het centrum, naast een rondlopend wandelpad. In dat pad zijn stenen geplaatst, die in een soort kompas plaatsnamen aanduiden ten opzichte van deze locatie. Het intrigerendst vond ik Cape of Disappointment. Het ligt in de staat Washington aan de westkust van Amerika, er is een Nationaal Park en er staat een vuurtoren, heb ik later opgezocht. Maar toch iets heel anders dan de sfeervolle Eilander huizen aan de Langestreek.

6163-53_Wereldwijzer

Nu gedicht 1 nog. Het blijkt als enige niet in steen gebeiteld te zijn, maar het is aangebracht op de glazen achterwand van een abri, nabij de OV-garage.

Het wordt ons laatste diner op het eiland. Marijke heeft haar oog laten vallen op het terras van hotel/restaurant Graaf Bernstorff , genoemd naar een vroegere eigenaar van het eiland. We zitten er heerlijk in de zon met uitzicht op de Middenstreek en het bekende hotel van der Werff. Het 3-gangen dagmenu is aspergesoep, zeebaars met tagliatelle, en tiramisu. Nou, dat gaat er wel in! Als we ons toetje op hebben, komt een meesje nog even van Marijke’s tiramisu proeven, terwijl we nog aan tafel zitten…

6177-71-72-74-80-83_Bernstorff

Als we naar huis lopen, komen we langs een bankje met een tekst waarmee we kunnen instemmen:

6194_MooistePlek

We zitten thuis nog wat te lezen, gaan alvast wat spullen uitzoeken en inpakken. Ik ga de fietsen terugbrengen. Jammer, maar de midweek zit er bijna op. Onze laatste volle dag hier is voorbij.

Vrijdag 10 juni 2011

Vroeg opstaan, om 10:00 uur horen we het appartement te hebben verlaten. Als we aangekleed zijn, gaan we schoonmaken en alles inpakken.
Ik weet het, we zijn een beetje gek misschien, maar we willen zo lang mogelijk van het eiland genieten: we gaan lopend naar de boot. Zoveel bagage hebben we niet: een rugzak, een trolleykoffer en een schoudertas die op de trolley kan. Het is niet extreem ver en het is prachtig weer. We nemen afscheid van de eigenaar van het appartement. Hij is zeeman geweest en kan prachtig vertellen. Uiteraard weet hij ook veel over het eiland. Hij denkt dat we de boot van half elf niet halen, maar dat is ook niet onze bedoeling, we nemen de volgende. Ik had geschat dat we een uur nodig zouden hebben om naar de boot te lopen, hij denkt hooguit drie kwartier.

De wandeling is voor mij ook nostalgie. Mijn vroegere vakanties hier begon en eindigde ik ook altijd lopend met mijn bagage. Dan had ik een grote rugzak en een grote vliegertas, en die andere lokatie was iets verder van de Veerdam. Ik heb altijd genoten van mijn vakanties hier, ook in de minder goede periodes van mijn vorige huwelijk: hier ging het altijd goed. We waren hier 18 keer verdeeld over 14 jaar. Ineke, “mijn ex”, viert hier nog steeds haar vakanties.
Dat we hier nu zijn, is een cadeautje van haar. Is dat niet pas helemaal “een beetje vreemd”? Maar dan op een heel prettige manier. Ze heeft ons de redenen genoemd waarom ze dit wou doen, en die koesteren we. Het is onderdeel van ons geluk dat de verhoudingen zo goed zijn.

Als we bij de Veerdam aankomen, hebben we nog ruim de tijd. We gaan lekker in de zon op een bankje bovenop de dijk zitten. Vanaf hier hebben we een weids uitzicht over het Wad en het eiland. Tegen de tijd dat de boot de zandbank gerond heeft, lopen we naar de aanlegsteiger aan het eind van de Veerdam, waar het nu druk wordt.
Als de aankomende passagiers van boord zijn, mogen wij er op. Het is eb en het eiland lijkt vlakbij, omdat het Wad tot vlakbij de vaargeul droog ligt, en tegelijk is het al ver weg…

6204-12-25-30_BootTerug

Onze auto staat op Lauwersoog trouw op ons te wachten. Om af te kicken nemen we de “sight-seeing route” door Nationaal park Lauwersmeer, maar daarna gaan we rechtstreeks naar huis.

Geplaatst in Zoektocht naar voetsporen van mijn vader | 10 reacties

Schipper mag ik overvaren…

Ken je dat liedje nog, van dat spelletje:

“Schipper schipper mag ik overvaren, ja of nee?
Moet ik dan ook geld betalen, ja of nee?”

De laatste dagen zit het steeds in mijn hoofd.

Logo VoetverenOp zaterdag 16 april 2011 was ik, als niet-lid, samen met Marijke, uitgenodigd voor de Algemene Ledenvergadering (ALV) van de Vereniging Vrienden van de Voetveren.
Oorzaak? Frank, Marijke’s zoon, is al jaren lid, en had ons getipt dat er een wedstrijd was: “Pontjespoëzie”. We hadden allebei een gedicht ingezonden, en ik bleek uitverkoren voor de derde prijs.

Ik liep al een tijdje te peinzen wat ik zou kunnen met het thema. Marijke was al concreet bezig, en maakte me er op attent dat we tegen de deadline aan zaten! Gelukkig heb ik een paar methoden geleerd om de creativiteit uit een oerwoud van vage gedachten te begeleiden naar concrete teksten.
Op de dag van de deadline heb ik een gedicht getypt op de PC, nog één woord veranderd, en ingezonden per e-mail. Dat was goed voor de derde prijs.

Is dat het enige wat ik met voetveren en pontjes heb? Nee, zeker niet! Om fietstochten over lange afstanden te plannen, trok ik rechte lijnen op de kaart, van “Vertrek” naar “Aankomst”. Daarbij vormde “het water” de barriëres. De mogelijkheden om over te steken bepaalden dan de uiteindelijke route. Pontjes zijn dan meteen een rustpunt. De langste tocht was een weekend van Emmen naar Ridderkerk. Vrijdag heen 230 km, en maandag terug langs een iets andere route, 260 km.

Hoe naar de ALV te gaan? Routeplanners rekenden ruim 2 uur voor de rit. We zouden Frank ergens moeten oppikken en om half tien ter plaatse zijn. Erg vroeg opstaan dus. Dus werden we uitgenodigd om al op vrijdag naar Tiel te komen, en hadden van daar ’s morgens de veel kortere rit naar Schoonhoven.

’s Avonds waren Mark en Lieke druk bezig hun “haantje op een stokje” te versieren: Palmpasen is nabij! Het haantje (van brood) werd er nog niet op gezet, omdat het dan teveel zou uitdrogen.

5511_Palmpaas

’s Morgens een grote verrassing. Hoe lang was het geleden dat er slingers hingen voor mijn verjaardag? (Wij vieren anders alleen de “ronde getallen”.)
Toen ik beneden kwam werd ik door Lieke direct “gekroond” met de verjaardagshoed, en Mark las de kaart voor die hij zelf had geschreven!
Het werd een gezellig ontbijt, ofschoon Mark op tijd naar voetballen moest, en José de taak van Frank daarbij zou overnemen als team-leider. Frank ging immers met ons mee naar de ALV?

5513-17_Hoed-Kaart
5673-75_KaartMark

Frank, Marijke en ik gingen in onze auto naar de ALV in Schoonhoven. Uiteraard namen we een route met een veerpont, vanaf de A15 niet de A2, maar de N216. De pont lag aan de overkant. Nou nee, dit is niet echt een voetveer…
Maar je kunt er wel te voet gebruik van maken, en dus staat het op de website van de Vrienden van de voetveren.

5536-39_PontSchoonhoven

Ik heb jaarlijkse ledenvergaderingen meegemaakt van andere verenigingen, waarbij van de 1800 leden er 12 kwamen opdagen, inclusief het bestuur en de redactie van de verenigingsperiodiek.
Hier zat de zaal vol met, pakweg, 100 mensen, van de ca. 1900 leden! Het viel me hoe soepel de vergadering verliep; een verdienste van het bestuur, denk ik.

5542_GFinALV

Mijn aanwezigheid kwam bij agendapunt 4 aan de orde: de wedstrijd “Pontjespoëzie”. Na de andere prijswinnaars werd ik naar voren geroepen om mijn gedicht voor te dragen. Marijke wou daar een filmpje van maken, maar omdat het SD-kaartje vol was, is er alleen een foto dat ik naar voren liep onder luid applaus: de voorzitster had vermeld dat ik ook nog jarig was. Hoe ze dat wist…?

5548_GnaarVoren

Nadat ik mijn gedicht had voorgedragen, kreeg ik een exemplaar van de bundel, met de 39 gedichten die als beste waren geselecteerd, van de 73 inzendingen. Een prachtig boekje, fraaie kaft en mooi drukwerk. Direct de index scannen of Marijke’s gedicht er ook in staat. En ja hoor, nog vóór mijn gedicht staat haar gedicht!
Even later blijkt, als we vergelijken met het origineel dat ik uitgeprint heb, dat Marijke’s gedicht in de bundel maar voor de helft is afgedrukt… Dat is een domper!
(Hier is Marijke’s gedicht helemaal te lezen.)

Na agendapunt 7 is er een pauze. Ik krijg van meerdere mensen complimenten voor mijn gedicht, en een aantal vraagt me de inmiddels aangeschafte bundel te signeren. Eén dame is geëmotioneerd, omdat ze in mijn gedicht een verwijzing vindt naar “die andere overkant”; een mooie tekst op een rouwkaart. Ik had die associatie nog niet gemaakt, maar ik beschouw het als een compliment.

We spreken met de secretaris over de fout met Marijke’s gedicht. Hij put zich uit in verontschuldigingen: “Dit kan echt niet!”
We analyseren dat het vermoedelijk fout is gegaan bij het anonimiseren van de gedichten voor de jury. De secretaris vraagt of hij het geprinte gedicht mag hebben, om kopieën te maken voor de mensen die nu al een bundel hebben gekocht. Voor de overige bundels zal een inlegvel worden gemaakt en zo mogelijk zal een nieuwe druk worden gecorrigeerd.
Eén troost: de helft van Marijke’s gedicht was al goed genoeg om door de selectie te komen voor de bundel! En ze wordt uitgenodigd haar gedicht in de complete vorm voor te dragen.

5550_MdraagtVoor
5676-77_BundelOlst

De agenda loopt nog door tot punt 17, de rondvraag. Ik ben verbaasd dat ik, als niet-lid/niet-insider, het ervaar als een constructieve, interessante vergadering. Ook de rondvraag wordt niet gekaapt door “beste stuurlui aan wal”.
Dan wordt de lunch geserv
eerd, te beginnen met soep. Ik ben geen gastronoom, ik weet niet wat het precies was, maar het was lekker!

5553_Soep
5557_JMLzijnEr

Intussen waren José en de kinderen ook gearriveerd. Die hadden al geluncht, dus gingen ze nog even “de hort op” tijdens onze lunch.
Na de lunch verzamelden we ons (hoe vond je elkaar vroeger, zonder gsm?); Mark en Lieke waren heel mooi gegrimeerd.

5559_FMLgrime

Schoonhoven is een plaats met een rijke historie, die uitnodigt om goed om je heen te kijken. Als eerste liepen we door de pittoreske straatjes naar de Lek, gefascineerd door water als we zijn. De kleintjes liepen meteen onder aan de dijk. Beetje spannend, verzacht doordat Mark z’n zwemdiploma al heeft en Lieke mag dezer dagen afzwemmen.

5566-70_bijWater

Via een antiek ophaalbruggetje strijken we neer op een terras met uitzicht op de rivier. Daarna doorkruisen we de stad. We komen langs een beeldengroep, gewijd aan het eerste mechanische apparaat voor de bereiding van lakken en verven. Geschonken aan de gemeente door een plaatselijke, 100-jarige lakfabriek. En door het prille groen aan de bomen langs de grachten zien we een van de torens in de stad. Op een bankje onder die bomen rusten opa en de kleinkinderen even uit.

5585_beeldengroep
5588_toren
5587_Opa-ML

Dan gaan we een tocht maken door het rivierengebied, waarbij we een paar veerponten willen gebruiken. Zo dicht mogelijk langs de rivieren. In dit geval dus veerponten waar we met de auto op kunnen, geen voetveren. Dit werd uiteindelijk de route:

Grotere kaart weergeven

Bij Bergambacht steken we met de pont Bergstoep-Streefkerk de Lek over. We genieten van het weidse landschap.
Onze eerste stop is in Nieuw-Lekkerland. Een bord langs de kant vermeldt dat Molen De Regt werd geopend. Beter gezegd: heropend na gedeeltelijke restauratie: kap en wieken ontbreken nog. Binnen is op foto en film te zien vanuit welke staat de molen is gerestaureerd.

5595_MolenDeRegt
5606_FotoRegtRestauratie

Verderop zien we de molens van Kinderdijk naast ons. Marijke is er nog nooit geweest, ik lang geleden vanuit Ridderkerk, op fiets, via het pontje over de Noord. Misschien vaart dat nu een andere route dan toen.
We nemen nu de pont Kinderdijk – Krimpen aan de Lek. Mark en Lieke maken ook daar een feestje van!

5611_PontKinderdijk

Aan de overkant filmt Marijke door de voorruit een deel van de rit op de dijk. Hoewel het in kilometers allemaal dicht bij elkaar ligt, doen we heel veel landschappelijke indrukken op.

Dan komen we bij de pont Gouderak – Moordrecht. Dat is een bijzondere! Frank ontdekte de verrassing toen we er voor stonden: hij had zich al voorgenomen om deze pont op korte termijn eens te bezoeken. In de vergadering was verteld, dat hij binnen afzienbare tijd vervangen zal worden.
Het is een “koplader”, dat wil zeggen dat je er aan dezelfde kant weer af moet als waar je er opgereden bent. Als je een pont op rijdt, ga je naar beneden, en aan de andere kant moet je dan omhoog rijden. Nu is vrij steil achteruit omhoog rijden moeilijker dan omlaag, dus kun je beter achterstevoor de pont oprijden.
Ik denk dat meegespeeld heeft dat ik mijn rijbewijs pas gehaald heb een maand voordat ik 60 werd, gecombineerd met mijn leeftijd, dat de lieverds om mij heen dachten dat ik het niet aan zou durven. Ik ben echter al mijn hele leven gezegend met een redelijke dosis eigenwijzigheid, en ik heb inmiddels toch wel meerdere tienduizenden kilometers rij-ervaring. Kortom, met behulp van goede aanwijzingen van vooral José is het gelukt.

Of ik het spannend vond? Dat wel: prettig spannend. Weer wegrijden vanaf de pont was zeker zo spannend: ik wist niet precies hoeveel ruimte ik had vanaf Frank’s auto, en toen ik de rem even losliet ging ik achteruit… En eenmaal “boven” stond ik nu vooraan, terwijl Frank de route had bedacht.

Merkwaardig is ook, dat toen ik de route probeerde te reconstrueren, Google Maps niet bereid bleek om deze veerpont serieus te nemen. Ik werd geacht om te rijden over Gouda om aan de overkant te komen! Ik moest de routekaart dus opsplitsen; de rest is dit:

Grotere kaart weergeven

Vanuit de vrij steile Veersteeg had je geen uitzicht, en er kwam op dat moment heel veel verkeer langs. Met ongeoefende gebarentaal spraken we af welke kant ik op moest. Eenmaal in de smalle Dorpsstraat was er toch al gauw een mogelijkheid om Frank weer voor te laten gaan. We reden nu langs het water Gouda voorbij, en staken nu over met behulp van een aantal bruggen, tot we Oudewater bereikten.

In Oudewater zoeken we naar een gelegenheid waar we kunnen eten. De eerste twee “zitten vol”, kunnen voorlopig geen 6 mensen bedienen. Eetcafé Lumière kan dat wel.
Het blijkt een gouden greep. Het is er zonder capsones. Het is er wel vol, maar we krijgen een tafel voor 6 en worden prettig bediend. Bijna voordat we allemaal zitten, krijgen we een amuse. Er is al gauw iets te drinken, en de kaart is afgedrukt op de placemat. Verder krijgt elke volwassene al snel een Aspergekaart: ze zijn er weer!
Het is ons weer moeilijk gemaakt om een keuze te maken uit vele aanlok
kelijke gerechten. Toch blijf ik deze keer bij wat ik het eerst zie staan: “Combinatie van gebakken zalm en ossenhaas, geserveerd met kreeftensaus.” We maken allemaal onze keuze, de kinderen willen een “Donald Duck menu”, met een frikandel. Het wachten duurt helemaal niet zo lang, en dat met deze bezetting. Ik zit aan het hoofdeind van de tafel; niet omdat ik voorzitter ben, maar omdat het personeel er dan gemakkelijker langs kan.

5617-23-25_AanTafel
5627--31_Diner

Het eten smaakte inderdaad zo voortreffelijk als het op de kaart leek. Er bleek een grote eensgezindheid bij het kiezen van een nagerecht: Crème brûlée. Voor Mark en Lieke was er elk een “schatkist” gevuld met ijs en een verrassing onderin.
Meteen nadat de toetjes waren geserveerd, kwamen een paar personeelsleden zingend binnen met een fonteintje van taartvuurwerk: dat bleek ter ere van mij te zijn! Mark en Lieke kenden de tekst ook en zongen uit volle borst.
Naast ons, aan een lange tafel zat een groot gezelschap, het deed mij denken aan een familiedag. Ook die mensen zongen allemaal mee! Het gaf echt een gevoel van jarig zijn!

Tijdens de koffie-na werden de achterkanten van de (papieren) placemats gevuld met mooie tekeningen en “boter kaas en eieren”.

5636-39_Placemats

En dan komt het moment dat je weer naar buiten gaat. Door de gezellige kunstlicht-sfeer binnen, waren we verrast dat het nog zo licht was. Ik had ook geen flauw benul meer van de tijd. Uiteraard werd het restaurant gefotografeerd, het is toch een heugelijke dag.
Aan de overkant is een beeldengroep, zittend op een bankje: uiteraard een gewild onderwerp voor foto’s, en opa moet er ook bij op.

5642_Lumiere
5643-46_Beeldengroep
5650_MLG-Beeldengr

We blijken vlak voor de beroemde Heksenwaag van Oudewater te staan, nu een museum over hekserij, dat op dit uur van de dag gesloten is.
Door dit mooie stadje wandelen we ongehaast naar onze auto’s. We komen langs het fraaie, oude stadhuis. Leeuwen houden de wacht bij de ingang, en hoog op een schoorsteen is een bewoond ooievaarsnest!

5655-58-60_Stadhuis

We nemen vast afscheid, en rijden dan langs de Lange Linschoten naar de A12. Het is een rustieke, landelijke omgeving. Er staat van alles in bloei. De weg is smal en tegenliggers kunnen elkaar alleen passeren als er een uitwijkmogelijkheid is.

Grotere kaart weergeven

Intussen draait men “boven” heel langzaam aan de grote dimmer, maar dat betekent vooralsnog alleen een eind aan de kwalificatie: een zonovergoten dag.
Op de A12 hebben we nog een eind dezelfde richting, maar waar de A2 de A12 kruist, scheiden onze wegen, na een fantastische dag…

Grotere kaart weergeven

Grotere kaart weergeven

De raampjes gaan open, en er wordt nog even vocaal afscheid genomen en gezwaaid, dan rest nog de reis naar huis. Voor ons ligt een route die we nooit doen, maar in Nederland kun je bijna niet verdwalen. We hebben ingepland dat we ergens stoppen om te rusten: het was een intensieve dag.

We raken in een file. Op zaterdagavond… Er zijn drie rijbanen, wij zitten op de rechtse, die zit vast. Op de andere twee stroomt het verkeer vlot door. Als het even kan, voegen we in in de doorgaande stroom. Dan blijkt dat het de afslag naar de A28 / Amersfoort is die vastzit, en wij zitten nu in de stroom richting Arnhem. Maar we rijden tenminste weer.
Even later kiezen we om toch maar af te slaan. Dat brengt ons via provinciale wegen weer op de A28, richting huis. Omstreeks middernacht zijn we thuis, en genieten nog even na.

Als ik de volgende morgen de tuin in kijk, zie ik iets aan een boompje hangen dat er voordien niet was. Ingepakt in plastic en met een kaartje met felicitaties voor mijn verjaardag en mijn derde prijs. Vrienden, goede vrienden, lieve vrienden…
Petunia’s hebben voor mij ook nog een nostalgische betekenis: het huis van mijn opa, waar ik grotendeels mijn kinderjaren heb gewoond, had stenen bloembakken naast het terrasje bij de serre. Daarin bloeiden altijd opa’s petunia’s.

5662_Petunias

Lees ook Marijke’s verslag op haar weblog De zonzijde!

Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties

Fukushima en "5 mythen over kernenergie"

Washington Post: 5 mythen over kernenergie
Vertaling: Dwarsbongel, met hulp van Google. Dit artikel kwam op mijn weg, en ik vond het interessant genoeg om te vertalen; vooral om mijn eigen opinie te voeden.

Door Michael A. Levi, woensdag 16 maart 2011
Explosies. Straling. Evacuaties. Meer dan 30 jaar na Three Mile Island, brengt de zich ontwikkelende crisis in Japan de ergste nachtmerries rond kernenergie weer naar voren – en brandt er weer een debat los over de voor- en de nadelen van deze energiebron. Biedt kernenergie een mogelijkheid om los te komen van op koolstof gebaseerde brandstoffen? Of zijn kerncentrales een te grote bedreiging? Het is tijd om de mythe te scheiden van de werkelijkheid.

1. Het grootste probleem met kernenergie is de veiligheid.
Veiligheid is zeker een kritieke kwestie, zoals de tragedie in Japan duidelijk maakt. Maar al jaren is de grootste uitdaging voor de verduurzaming van kernenergie niet de veiligheid, maar de kosten.

In de Verenigde Staten was de bouw van nieuwe kerncentrales al vertraagd zelfs vxf3xf3r de gedeeltelijke meltdown in Three Mile Island in 1979; de ramp besliste slechts zijn lot. De laatste kerncentrale die op het net aangesloten werd, begon in 1996 met het leveren van de energie – maar de bouw begon al in 1972. Tot op de dag van vandaag blijft kernenergie aanzienlijk duurder dan kolen-of gasgestookte elektriciteitscentrales, vooral omdat kerncentrales zo duur zijn om te bouwen. Schattingen zijn moeilijk, maar een centrale kan al gauw meer dan 5 miljard dollar kosten. Een rapport uit 2009 van het Massachusetts Institute of Technology (MIT) schat dat de kosten om kernenergie te produceren (met inbegrip van de bouw, onderhoud en brandstof) ongeveer 30 procent hoger zullen zijn dan die van kolen of gas.

Natuurlijk, kosten en veiligheid staan niet los van elkaar. – Zorg over veiligheid leidt tot uitgebreid gereglementeerde goedkeuringsprocedures en vergroot de onzekerheid in de berekeningen van de ontwikkelaars van een centrale. Het is niet duidelijk hoeveel de bouwkosten zouden dalen als de veiligheid geen punt was en de financiering goedkoper zou worden – en na de ramp van Fukushima hebben we waarschijnlijk geen behoefte om dat uit te zoeken.

2. Kerncentrales zijn een weerloos doelwit voor terroristen.
Je wordt gemakkelijk bang voor terreuraanslagen op nucleaire installaties. Na de aanslagen van 11 september, is een huisindustrie ontstaan rondom die dreiging, met analisten die steeds meer gruwelijke en creatieve manieren bedenken waarop terroristen zouden kunnen toeslaan bij nucleaire installaties en enorme gevolgen ontketenen.

Er zijn zeker rexeble risico’s: nucleair expert Matthew Bunn van Harvard University heeft erop gewezen dat goed voorbereide terreuraanslagen waarschijnlijk het soort gelijktijdige storingen kunnen veroorzaken in meerdere back-up systemen die nu plaatsvinden in Japan’s reactoren. Maar een kerncentrale is een veel moeilijker doelwit dan men zou denken, en terroristen zouden grote moeite hebben om de fysieke gevolgen te veroorzaken die de aardbeving van 11 maart had op de Japanse centrales. Het zou ook moeilijk voor hen zijn om de betonnen koepels en andere barrières die de Amerikaanse reactoren omgeven, binnen te dringen. En hoewel aanvallen in het verleden geprobeerd zijn – de meest beruchte door Baskische separatisten in Spanje in 1977 – heeft geen enkele geresulteerd in grote schade.

Zeker, de opslagbaden met de gebruikte brandstof van de reactoren, die zich buiten de veiligheidskoepels bevinden, zijn kwetsbaarder dan de reactoren en kunnen rexeble schade veroorzaken als ze worden aangevallen; er is discussie tussen analisten en het bedrijfsleven of ze een effectief doelwit vormen voor terroristen.

3. Democraten zijn tegen kernenergie; Republikeinen zijn voor.
Ja, de Republikeinse achterban is enthousiast over kernenergie, terwijl de Democratische achterban sceptisch is. Bovendien geven veel Republikeinse politici steun aan de industrie, zoals met garanties op leningen voor nucleaire ontwikkelaars, terwijl veel Democraten zich er tegen verzetten. Maar de politieke opvattingen over kernenergie zijn de laatste jaren veranderd, vooral als gevolg van klimaatverandering.

Democraten, waaronder veel supporters van de milieu-beweging, staan meer open voor kernenergie als een grootschalige energie-optie met nul-emissie. Steven Chu, president Obama’s minister van Energie, is enthousiast over de nucleaire optie. Toen hem in 2009 werd gevraagd om steenkool te vergelijken met kernenergie, antwoorde Chu: “Ik zou liever in de buurt van een kerncentrale wonen.”

De grootste impuls voor de toekomst van kernenergie in de afgelopen twee jaar was een initiatief verdedigd door Democraten en door Republikeinen versmaad: emissiehandel-wetgeving. Emissiehandel zou vervuilende energiebronnen zoals steenkool en gas hebben benadeeld, waardoor het speelveld kantelde in het voordeel van kernenergie. Simulaties door het Ministerie van Energie op het tot mislukken gedoemde Waxman-Markey klimaat-wetsvoorstel voorspelden dat het het aandeel van kernenergie zou doen stijgen tot 74 procent in 2030.

Maar hoewel de acceptatie van kernergie bij de Democraten toeneemt, werden slechts enkelen echt enthousiast. De tragedie in Japan zal velen zich doen herbezinnen over hun standpunt.

4. Kernenergie is de sleutel tot energie-onafhankelijkheid.
Als mensen praten over energie-onafhankelijkheid, denken ze aan olie, die we vooral gebruiken in voertuigen en industrixeble productie. Als ze het hebben over kernenergie, denken ze aan elektriciteit. Meer kernenergie betekent minder kolen, minder aardgas, minder waterkracht en minder windenergie. Maar tenzij we beginnen met het plaatsen van kerncentrales in onze auto’s en dergelijke, zal meer kernenergie niet leiden tot minder olie.

Dit was niet altijd zo: tijdens de de hoogtijdagen van kernenergie, de vroege jaren 1970 (45 centrales verrezen tussen 1970 en 1975), was olie een grote elektriciteitsbron, en het stimuleren van kernenergie was een manier om aardolie werkelijk terug te dringen uit de economie.
Ach, hebben we al bijna alle aardolie in de energiesector vervangen, de gelegenheid om olie te vervangen door kernenergie is voorbij.

5. Betere technologie kan kernenergie veilig maken.
Technologie kan de veiligheid verbeteren, maar er zullen altijd risico’s zijn met kernenergie. De Japanse reactoren die het middelpunt zijn van de huidige crisis, gebruiken oude technologie die hun kwetsbaarheid vergroot. Reactoren van de volgende generatie worden “passief gekoeld”, wat betekent dat als de noodstroom uitvalt zoals nu in Japan, kunnen meltdowns gemakkelijker worden voorkomen. (Systemen voor Passieve koeling verschillen, maar hun gemeenschappelijke kenmerk is het ontbreken van de afhankelijkheid van externe voeding.) Andere low-tech verbeteringen, zoals een sterkere omhullingen, verminderen ook het risico.

Maar wat er in Japan gebeurde herinnert ons eraan dat onvoorziene kwetsbaarheden onvermijdelijk zijn in elk zeer complex systeem. Zorgvuldig ontwerp en constructie kan de kans op rampen minimaliseren, maar niet elimineren. Exploitanten en autoriteiten moeten voorbereid zijn op onverwachte storingen, en zelfs als ze werken om die te voorkomen.

De mees
te energiebronnen dragen risico’s in zich. In het afgelopen jaar hebben we een olieramp in de Golf van Mexico gezien, fatale explosies in de Upper Big Branch kolenmijn in West Virginia en nu de crisis in Japan. Het {Amerikaanse} publiek zal moeten beslissen of de risico’s van kernenergie – in vergelijking met die van andere energiebronnen – te hoog zijn.

Michael A. Levi, senior staflid en directeur van het programma voor energiezekerheid en klimaatverandering van de Raad voor Buitenlandse Relaties, is de auteur van “Over nucleair terrorisme.”
Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

5 mythen over kernenergie

Washington Post: 5 mythen over kernenergie
(Vertaling: Dwarsbongel, met hulp van Google)
Dit artikel kwam op mijn weg, en ik vond het interessant genoeg om te vertalen; mede om mijn opinie te voeden.

brand-Tagajo
KIM JAE-Hwan / Getty Images – rook stijgt op uit branden die woeden in de haven in Tagajo,
prefectuur Miyagi op 13 maart 2011 na een zware aardbeving en de tsunami op 11 maart

Door Michael A. Levi, woensdag 16 maart 2011
Explosies. Straling. Evacuaties. Meer dan 30 jaar na Three Mile Island, brengt de zich ontwikkelende crisis in Japan de ergste nachtmerries rond kernenergie weer naar voren – en brandt er weer een debat los over de voor- en de nadelen van deze energiebron. Biedt kernenergie een mogelijkheid om los te komen van op koolstof gebaseerde brandstoffen? Of zijn kerncentrales een te grote bedreiging? Het is tijd om de mythe te scheiden van de werkelijkheid.

1. Het grootste probleem met kernenergie is de veiligheid.
Veiligheid is zeker een kritieke kwestie, zoals de tragedie in Japan duidelijk maakt. Maar al jaren is de grootste uitdaging voor de verduurzaming van kernenergie niet de veiligheid, maar de kosten.

In de Verenigde Staten was de bouw van nieuwe kerncentrales al vertraagd zelfs vóór de gedeeltelijke meltdown in Three Mile Island in 1979; de ramp besliste slechts zijn lot. De laatste kerncentrale die op het net aangeslotemn werd, begon in 1996 met het leveren van de energie – maar de bouw begon in 1972. Tot op de dag van vandaag blijft kernenergie aanzienlijk duurder dan kolen-of gasgestookte elektriciteitscentrales, vooral omdat kerncentrales zijn zo duur om te bouwen. Schattingen zijn moeilijk, maar een centrale kan gemakkelijk meer dan 5 miljard dollar kosten. Een MIT studie uit 2009 schat dat de kosten om kernenergie te produceren (met inbegrip van de bouw, onderhoud en brandstof) ongeveer 30 procent hoger zal zijn dan die van kolen of gas.

Natuurlijk, kosten en veiligheid staan niet los van elkaar. – Zorg over veiligheid leidt tot uitgebreide reglementaire goedkeuringsprocedures en vergroot de onzekerheid in de berekeningen van de ontwikkelaars van een centrale. Het is niet duidelijk hoeveel de bouwkosten zouden dalen als de zorg om veiligheid verdween en de financiering goedkoper zou worden – en na de ramp van Fukushima hebben we waarschijnlijk geen behoefte om dat uit te zoeken.

2. Kerncentrales zijn een weerloos doelwit voor terroristen.
Je wordt gemakkelijk bang voor terreuraanslagen op nucleaire installaties. Na de aanslagen van 11 september, een huisindustrie ontstaan ​​rondom de dreiging, met analisten die steeds meer gruwelijke en creatieve manieren bedenken waarop terroristen zouden kunnen toeslaan bij nucleaire installaties en enorme gevolgen ontketenen.

Er zijn zeker reële risico's: nucleair expert Matthew Bunn van Harvard Matthew Bunn van Harvard heeft erop gewezen dat goed voorbereide terreuraanslagen waarschijnlijk het soort gelijktijdige storingen kunnen veroorzaken in meerdere back-up systemen die nu plaatsvinden in Japan's reactoren. Maar een kerncentrale is een veel moeilijker doelwit dan men zou denken, en terroristen zouden grote moeite om de fysieke gevolgen te veroozaken die de aardbeving van 11 maart had op de Japanse centrales. Het zou ook moeilijk voor hen zijn om de betonnen koepels en andere barrières die de Amerikaanse reactoren omgeven, binnen te dringen. En hoewel aanvallen in het verleden geprobeerd zijn – de meest beruchte door Baskische separatisten in Spanje in 1977 – heeft enkele geresulteerd in grote schade.

Zeker, de opslagbaden met de gebruikte brandstof van de reactoren, die zich buiten de veiligheidskoepels bevinden, zijn kwetsbaarder dan de reactoren en kunnen reële schade veroorzaken als ze worden aangevallen; er is discussie tussen analisten en het bedrijfsleven of ze een effectief doelwit vormen voor terroristen.

3. Democraten zijn tegen kernenergie; Republikeinen zijn voor.
Ja, de Republikeinse basis is enthousiast over kernenergie, terwijl de Democratische basis sceptisch is. Bovendien geven veel Republikeinse politici steun aan de industrie, zoals met garanties op leningen voor nucleaire ontwikkelaars, terwijl veel Democraten er tegen verzetten. Maar de politieke opvattingen over kernenergie zijn de laatste jaren veranderd, vooral als gevolg van klimaatverandering.

Democraten, waaronder veel supporters van de milieu-beweging, staan meer open voor kernenergie als een grootschalige energie-optie met nul-emissie. Steven Chu, president Obama's minister van Energie, is enthousiast over de nucleaire optie. Toen hem in 2009 werd gevraagd om steenkool te vergelijken met kernenergie, antwoorde Chu : "Ik zou liever in de buurt van een kerncentrale wonen."

De grootste impuls voor de toekomst van kernenergie in de afgelopen twee jaar was een initiatief verdedigd door Democraten en door Republikeinen versmaad: emissiehandel-wetgeving. Emissiehandel zou vervuilende energiebronnen zoals steenkool en gas hebben benadeeld , waardoor het speelveld kantelde in het voordeel van kernenergie. Simulaties door het Department of Energy op het tot mislukken gedoemde Waxman-Markey klimaat-wetsvoorstel voorspelde dat het het aandeel van kernenergie zou doen stijgen tot 74 procent in 2030.

Maar hoewel de acceptatie van kernergie bij de Democraten toeneemt, werden slechts enkelen echt enthousiast. De tragedie in Japan zal velen zich doen bezinnen over hun standpunt.

4. Kernenergie is de sleutel tot energie-onafhankelijkheid.
Als mensen praten over energie-onafhankelijkheid, denken ze aan olie, die we vooral gebruiken in voertuigen en industriële productie. Als ze het hebben over kernenergie, denken ze aan elektriciteit. Meer kernenergie betekent minder kolen, minder aardgas, minder waterkracht en minder windenergie. Maar tenzij we beginnen met het plaatsen van kerncentrales in onze auto's en dergelijke, zal meer kernenergie niet leiden tot minder olie.

Dit was niet altijd het geval: tijdens de de hoogtijdagen van kernenergie, de vroege jaren 1970 (45 centrales verrezen tussen 1970 en 1975), was olie een grote elektriciteitsbron, en het stimuleren van kernenergie was een echte manier om aardolie terug te dringen uit de economie. Ach, hebben we al bijna alle aardolie in de energiesector vervangen, de gelegenheid om olie te vervangen door kernenergie is voorbij.

5. Betere technologie kan kernenergie veilig maken.
Technologie kan de veiligheid verbeteren, maar er zullen altijd risico's zijn met kernenergie. De Japanse reactoren die het middelpunt zijn van de huidige crisis, gebruiken oude technologie die hun kwetsbaarheid vergroot. Reactoren van de volgende generatie worden "passief gekoeld", wat betekent dat als noodstroom uitvalt zoals nu in Japan, kunnen meltdowns gemakkelijker worden voorkomen. (Systemen voor Passieve ko
eling verschillen, maar hun gemeenschappelijke kenmerk is het ontbreken van de afhankelijkheid van externe voeding.) Andere low-tech verbeteringen, zoals een sterkere omhullingen, verminderen ook het risico.

Maar wat er in Japan gebeurde herinnert ons eraan dat onvoorziene kwetsbaarheden onvermijdelijk zijn in elk zeer complex systeem. Zorgvuldig ontwerp en constructie de kans op rampen minimaliseren, maar niet elimineren. Exploitanten en autoriteiten moeten voorbereid zijn op onverwachte storingen, en zelfs als ze werken om die te voorkomen.

De meeste energiebronnen dragen risico's in zich. In het afgelopen jaar hebben we een olieramp in de Golf van Mexico gezien, fatale explosies op de Upper Big Branch kolenmijn in West Virginia en nu de crisis in Japan. Het Amerikaanse publiek zal moeten beslissen of de risico's van kernenergie – in vergelijking met die van andere energiebronnen – te hoog zijn.

Michael A. Levi , senior staflid en directeur van het programma voor energiezekerheid en klimaatverandering van de Raad voor Buitenlandse Relaties, is de auteur van "Over nucleair terrorisme."

Wil je je kennis testen? Bezoek ons "Vijf mythen" archief .

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen